adamlarla ikiüzlü,
doğma adamlarla soyuq olmuşam.
Məni bura gətirməklə sən böyük səhv
elədin. Məni axtarırlar. Tapandan sonra
yenidən qızıl qəfəsimə aparacaqlar.
Amma səni tapsalar öldürə bilərlər.
Mən istəmirəm sənə bir şey olsun. Axı
mən səni sevmişəm. Sən mənə
həyatımdakı ilk öpüşü verdin. Mən bu
öpüşü uzun illərdi ki, gözləyirdim. Səni
ilk baxışdan tanıdım.
- Mən də səni ilk baxışdan tanıdım.
Səni həmişə arzularımda, xəyalarımda
canlandırırdım. Amma sən pis insan
deyilsən. Pis insanlar pis olduqlarını
demirlər axı. Bəs kim səni axtarır ki?
Niyə bu qədər qorxursan?
- Mən kimsəsiz bir qızam.Ən böyük
arzum da mahnı oxumaq olub. Yetim
qız idim, nə evim vardı, nə
pulum.Günlərin bir günü qarşıma çox
varlı bir adam çıxdı. O mənə sonsuz
sevgi və xoşbəxt həyat vəd etdi. Mən
də sadəlöv uşaq kimi ona inandım.
Mənə ev aldı, sonra maşın, sonra qızıl.
Günlərini işdə gecələrini mənimlə
keçirirdi. Söz vermişdi ki, tez bir
zamanda evlənəcəyik. Mən də axmaq
kimi gözləyirdim. Bir gün xəbər tutdum
ki, ailəsi var. Ondan uzaqlaşmaq
istədim, qoymadı. Bakı kimi kiçik bir
şəhərdə ondan gizlənmək mümkün
deyildi. O məni inandırdı ki, ilk ailəsi
cavanlıq səhvi olub. Amma o
uşaqlarını atasız qoya bilməzdi. Mən
də yenə ona inanmışdım. Sonra məlum
oldu ki, mən tək deyiləm. Onun başqa
məşuqələri də var. Amma mən heç nə
demirdim. Bəlkə öyrəşmişdim, bəlkə
pul gözlərimi bağlamışdı, bəlkə qorxu.
Bir müddət sonra onun vəziyyəti daha
da yaxşılaşdı. İndi onun əlində həm pul
, həm də hakimiyyət var. İndi o
əvvəlkindən daha qəddar və
təhlükəlidir. İndi o məni sevdiyinə görə
yox, həzz aldığına görə yox, sadəcə
özününkü hesab etdiyinə görə
buraxmaq istəmir. İndi onun
məşuqələrinin sayı-hesabı yoxdu.
Amma bilmirəm belə əyyaş bir adamda
bu qeyrət hissi deyim ya nə deyim bu
hiss hardan əmələ gəlib. O artıq məni
rahat buraxa bilər. Amma buraxmır.
Mən onun oyuncağıyam. Uşaq kimi
məni bir kənara atıb. Heç yadına da
düşmürəm. Amma kimsə məni
götürmək