Göydən üç alma düşmədi
Biri var idi, biri yox idi. Qəfəsdə bir
quş yaşayırdı. Hər dəfə o qəfəsdən
açıq səmaya baxır, küləyin səsini
dinləyir, o ağacdan bu ağaca uçan
quşlara tamaşa edirdi. Yazıq
quşcuğazın dərdi böyük idi. O da digər
quşlar kimi azad, təmiz, sonsuz
səmada qanadlarını çırparaq uzaqlara
uçmaq istəyirdi. Hərdən başqa quşlar
qəfəsin yanında qonub ona təəccübə
baxırdılar. Onlar quşun qəfəsdə necə
tək yaşadığını başa düşə
bilmirdilər.Yazıq quş isə ağacların
budaqlarında özünə yuva qurub
balalarını böyütmək, yazda çiçəklərin
ətrini alıb, payızda gölməçələrdə
çimmək istəyirdi. Günlərin bir günü
quşun sahibi qəfəsin qapısını
bağlamağı unudur. Quş parlaq səmaya
baxır, küləyin səsini dinləyir. Qəfəsin
açıq qapısından uçuşan quşlara tamaşa
edir. Ağaclardakı yuvaları görür,
çiçəklərə baxır.Uçsun ya yox? Seçimini
etmək istəyir. Elə bütün günü bu seçim
qarşısında düşünür. Günün sonunda
quşun sahibi gəlib qəfəsin açıq
olduğunu görüb yavaşca qapını
bağlayır.
Həyatımızda elə anlar olur ki, ediləcək
seçim bütün taleyimizi dəyişir. Ayseli
qaçırtmaqla mən həyatımın ən böyük
səhvini etdim. Amma Ayseli
qaçırtmaqla mən həm də həyatımın ən
böyük düz seçimini etdim.Yol boyu bir
kəlmə də damışmadıq. Axşam düşəndə
ocaq qaladım. Hava elə də soyuq
deyildi. Göyün üzünə o qədər ulduz
səpələnmişdi ki, heç bizim estradada o
qədər ulduz olmazdı. Yenə də Ayseldən
gözlərimi çəkə bilmirdim.Mənim
yalançı şahzadəm.Təsadüf və
Taleyim.Bəzən insanlar bir biriləri üçün
o qədər yaxın olurlar ki, heç danışmağa
da ehtiyac qalmır.Amma sükut sonsuz
davam edə bilməzdi. Ilk olaraq mən
dedim:
- Soyuq deyil?
-Yox , soyuq deyil. Olar bir sual verim?
-Ver.
- Sən yaxşı insansan?
Mən bir az duruxdum:
-Nə bilim vallah, özünə görə hamı
yaxşıdı. Amma hələ adam
öldürməmişəm. Bilmirəm, bu məni
yaxşı edir ya yox. Bəs sən? Sən
yaxşısan?
Aysel gözlərini qaçırtdı:
- Yox, mən yaxşı deyiləm. Mən çox pis
adamam. Həmişə başqalarına paxıllıq
eləmişəm.Yad