Mən hər şeyi
düşünmüşdüm.Qarşımıza yırtıcı
heyvanların çıxmasından,
zəlzələyə qədər. Amma yadımdan
çıxmışdı ki, bu xaraba
dünyada torpaqları bir-
birindən ayıran tikanlı
sərhədlər var. Düzdü,
yaxınlıqda əsgər yox idi,
amma bizi izləyirdilər. Onlar
görünməsələr də yaxındaydılar.
Ən uzağı 20 dəqiqəyə bizə çata
bilərdilər. Çox fikirləşmək
olmazdı. Biz sərhədi keçməli
idik. Atdan düşdük. Heyvanı
sığallayıb dedim: “Sən artıq
azadsan.Qaç , ürəyin hara
istəyirsə get”. Sonra biz
hündür tikanlı məftillərin
arasından ehtiyatla o biri
tərəfə keçdik. Dəqiq bilmirdim
hansı ölkənin sərhədləridir.
Amma ya Rusiya ya da
Gürcüstan olmalı idi. Belə
baxanda bilmək olmur axı.
Ağaclar eyni, meşələr eyni,
dağlar eyni. Ancaq biz gic
insanların ağlına gələ bilər
ki, bu yerlər arasında fərq
var. Biri Rusiyadı, biri
Azərbaycan.Ya da ki Norveç,
ya da ki Yunanıstan. İnsanlar
niyə özlərini belə çətinə
salırdılar? Niyə özlərinə süni
qəfəslər yaradırdılar?
Sərhədlərlə öz yollarını
kəsirdilər. Biz dənizdəki
balıqlar kimiyik. Allah
balıqları dənizdə yaratdı,
bizi yer üzündə. İndi hər bir
balıq istədiyi yerə üzə bilər.
Amma biz torpaqları çəpərlərə
saldıq. Hətta ən axmaq
balıqlar belə sonsuz böyük
dənizin içində özlərinə
akvarium düzəldib içinə
girməzlər. Bunu yalnız
insanlar edə bilər. Təzəcə
sərhədi keçmişdik ki,
avtomobil səsləri eşidilməyə
başladı. Sərhəd gözətçiləri
hərbi maşınlarda bu tərəfə
gəlirdilər. Arxadan da Ayselin
adamları gəlirdi. Vəziyyətin
çıxılmaz olduğunu görüb
dedim:
-Aysel, indi bizə
yaxınlaşanlara deyərsən ki,
səni güclə qaçırmışam. Onda
səni buraxarlar. Qayıdarsan öz
evinə. Hamı sənə inanar. Amma
bilsələr ki, sən mənimlə
qaçmısan sənə hər şey edə
bilərlər. Canım, sevgilim.
Şahzadə, bağışla.
Bu sözü deyib ona şillə
vurdum. O bunu gözləmirdi.
Amma başa düşdü, bunu ona
görə edirəm ki, yalanı
inandırıcı olsun. Üzündəki
qızartı onun zorla
qaçırıldığına zəmanət idi.
Əsgərlər yaxınlaşırdı. Ayselə
dedim ki,