ağlasın və əsgərlərə
tərəf qaçıb onları qucaqlasın.
Aysel bunu etmək istəmirdi.
Mən onun gözərinin içinə baxıb
dedim:
- Şahzadə, məni düşünmə. Mənə
heç nə olmayacaq. Ən uzağı
bir illik basarlar dama. Amma
çıxan kimi mən Bakıya gəlib
səni tapacam. İnan mənə, mən
səni tapacam.
O ağlayıb əsgərlərə tərəf
qaçmağa başladı. Hər şey
düşündüyüm kimi oldu. Əsgərlər
məni yerə yıxıb əllərimi
bağladılar. Qaçaqmalçılıqdan
tutmuş narkotiklərə qədər
bütün şablon sualları
verdilər. Sonra isə Ayseli
axtaran adamlar gəldi. Aysel
qaçıb onların yanına getdi və
ağlamağa davam etdi. Onlar da
inandılar. Aysel təhlükədən
çıxdı. Əslində mən də
təhlükədən uzaqlaşmışdım.Türmə
hər halda divin adamlarının
əlinə düşməkdən daha yaxşı
idi.
Türmə və “A” nın dostu
Heç dəqiq bilmirdim hansı
türməyə salmışdılar. Ora
çatanda artıq gecə düşmüşdü.
Hər halda dəmir türmə mənəvi
türmədən yaxşı idi. Özümü
barmaqlıqlar arasında çox
rahat hiss edirdim.
Türmədə qəribə bir şey var.
İçrədi də heç kəs özünü
günahkar saymır. Hərənin
etdiyi cinayətə görə bir
bəhanəsi var. Onlar haqsız
olaraq saxlanıldıqlarına
inanırlar, polislərdən də
zəhlələri gedir.
Mənimsə polislərlə işim yox
idi. Gündəliyimi doldururdum.
Buradakı boş vaxtımdan
səmərəli istifadə edə
bilərdim. Türmə dünyaya çox
böyük şəxsiyyətlər verib. Elə
Adolf Hitleri götürək. O ən
məhşur əsərlərdən biri olan
“Mayn Kampf“ı türmədə yazıb.
Bundan sonra demək olar ki,
bütün dünyanı dəyişib. Bəlkə
mən də burada nə isə kəşf edə
bildim. Yanımda bir oğlan da
vardı. Üz-gözündən heç
cinayətkara oxşamırdı. Bütün
günü kitab oxuyur, arada
qəhqəhə çəkib gülür, arada isə
deyirdi - “bilirdim ki , belə
olacaq. He-he”.
Adı Azad idi. İlk günlər o
qədər də danışmasaq getdikcə
söhbətimiz çoxalırdı. O da
bura birinci dəfə düşmüşdü.
Onu da haqsız olaraq
salmışdılar. Küçədə üstünə
düşən bir sərxoşu döydüyünə
görə bura düşmüşdü. O mənim
problemimi soruşanda mən də öz
hekayəmi danışdım.
Azad soruşdu:
- Sən də