-Saçlarına kimsə baxanda azca qalıram onu vurub öldürüm,yadındadır, Ankaraya gələndə sən saçlarını açıq qoymuşdun,yanımızdan keçən hər kəs sənin saçlarına baxırdı,mən isə qəzəbimi güclə boğurdum.
-ona görə elə narahat görünürdün demək,-dedim.Cavid yenidən üzümü əlləri arasına alıb,
-qadının öz kişisini ilk tanışlıqlarından öyrənməyə başlaması yaxşıdır,-dedi.Onun sözləri onsuzda qızarmış olan yanaqlarımı dahada allandırdı.Cavid bunu görüb,
-utanmaq hər qadına yaraşır,ancaq sənə bir başqa cür yaraşır,-dedi.Onun üzündəki gülüş anidən qaşlarının çatılması ilə əvəz olundu, boynumdan asdığım klonu göstərib,-nə var onun içində elə?,-soruşdu.Həmin an özümü itirdim,axı mən onun içinə bir başqasının şəklini qoymuşdum.Cavid həyəcanlandığımı görüb,
-aç ver baxacam,-dedi.Onun üzündə biraz hisli olduğu hiss olunurdu,boynumdan klonu açıb ona uzatdım.Cavid klonu açıb,içindəki şəkillərə baxanda təəccüblə,
-bu şəkillər səndə hardan var?,-soruşdu.Başımı aşağı salıb,
-o balaca qız mənəm,o biri isə mənlə son zəngi vuran oğlandı.Cavid çənəmdən tutub başımı qaldırdı.
-bu nə deməkdi indi?,-o sakit və gülümsəyərək soruşsa da mən özümü itimişdim,gözlərimdə dolmuşdu,yanağıma bir damla yaş axan kimi isə qaçmağa başladım,istəmirdim Cavid məni belə görsün,həm ona nə izah edəcəkdim heç özümdə bilmirdim.O yerindən tərpənmədən,
-bu oğlan mənəm,-qışqırdı.Nəfəsim kəsilmiş formada dayanıb ona baxırdım.Cavid yanıma gəlib qarşımda dayandı.
-bu mənəm,səndə o balaca,şirin qızsan hə?Gözümün yaşını silib,gülümsədim,qəribə təsadüf idi yaşadığımız.Mənim illərlə xəyalını qurduğum insan qarşımda dayanmışdı.Axı necə tanımamışdım onu?Onun adı siması mənə bu qədər tanışkən necə başa düşə bilməmişdim,özümə əsəbiləşirdim.Cavid klonu yenidən boynumdan asıb,
-bunu heç vaxt çıxarma,-dedi.Həmin günü Cavid yenidən moskvaya qayıtsa da,inanırdım ki,o mənlə əlaqəni kəsməyəcəkdi.Biz isə bir neçə gün sonra bakıya qayıdacaqdıq.İstanbulda son günümüzdə ailələrimizə hədiyyələr almaq üçün şəhərin mağazalarını