ç nə
qalmırdı. Aslan dedi:
- Gördünüz, həyatda belə
şeylər də olur. He-he.
Azad dedi:
- Hə.. Bəs bizə niyə demədin?
Ürəyimiz partlayırdı. Axırıncı
gün o yekəpərin hədələrindən
sonra Anar lap dəli olmuşdu.
-Yox , sizə deyə bilməzdim.
Eşidə bilərdilər. Nəzəri cəlb
etmək olmazdı. Amma qulağım
sizdə idi. Danışdıqlarınızı
eşidirdim. Anar, sən çox
cəsarətlisən. Qız günahkar
olmasın deyə hər şeyi öz
üzərinə götürdün.
Mən başımla yavaşca
təşəkkürümü bildirdim. Sonra
Azad dedi:
- Hə, Anar yaxşı oğlandı.
Uşaqlar siz danışın görək.
Bir həftədə təzə nə isə olub?
Bayaqdan sakitcə qulaq asan
Aydın dedi:
- Hə qardaşlar. Biz Qərargahı
ala bilmişik.
Bunu eşidən Aslan da, Azad da
sevinclərini saxlaya
bilmədilər.
“Əla!” , “Ola bilməz?!” ,
“Əla!”, ”Şükür Allaha!”
Mən nədən söhbət getdiyini
bilmirdim amma haranısa
almışdılar. Sonra Aydın nə
isə danışmağa başladı. Belə
məlum oldu ki, səhəri gün biz
hamımız ora gedə biləcəyik.
Insanlar da Ağaclar kimidir.
Onlar nə qədər yüksəklərə,
işığa doğru can atırlarsa
kökləri bir o qədər yerə,
aşağı, qaranlıq və dərinliyə
enir.
(“Zərdüşt belə deyirdi”-
Nitşe)
P.S: Ardı