Son söhbətimiz mənəvi
inkişafın təzadlarından
idi.Azad deyirdi ki
- İzahlı lüğətlərdə bir dəfə
sifətlər, insani keyfiyyətlər
bölməsinə bax. Bütün sifətləri
bir yerə yaz. Sonra köhnə bir
lüğətə bax, paxıl , utancaq,
yazıq, pis, acgöz sözlərini
keçmiş lüğətlərdə axtar.
Görəcəksən ki, bu sözlər 5 əsr
əvvəl də olub, 5000 il əvvəl
də olub. Deməli bu
xüsusiyyətlər insanlarda hər
zaman olub. Keçmiş lüğətlərdə
elə bir insan xasiyyəti yoxdur
ki, sonradan arxaikləşsin.
Yəni ki gündəlik həyatda
işlənməyib köhnəlsin. Əgər
bütün o sözlər işlənirsə
deməli hələ də insanlarda o
xüsusiyyətlər, pis xasiyyətlər
var. Köhnələn sözlər isə
sadəcə alətlər, rütbələr və
ölkə adlarıdır. Belə çıxır
ki, əsrlər boyu dəyişən yalnız
formadır. Mahiyyət isə
dəyişmir. 21-ci əsr isə artıq
boş formanı qırarağa tullayıb
mahiyyəti dəyişmək əsridir.
Biz bunu etmək istəyirik.
Onun danışdıqları mənə çox
maraqlı gəlirdi. Söhbətimizin
ən şirin yerində dedilər ki,
yanıma gələn var. Həmin klip
çəkən rejissor idi, yanında
da paqonlu bir yekəpər
durmuşdu. Rejissor barmağı ilə
məni göstərib dedi:
-De budu xanımınızı qaçıran.
Paqonlu pəzəvəng mənə baxdı:
- Gədə, çox böyük zibilə
düşmüsən. Səni sabahdan
aparırıq öz bölməmizə. Başına
oyun açacam sənin.
Sonra Pəzəvəng gözətçilərə nə
isə dedi, onlar cəsarət eləyib
kişinin üzünə də baxa
bilmirdilər. Deyəsən çox
samballı adam idi.
Paqonlardan da başım çıxmır
ki, bilim kimdi, nəçidi.
Onlar gedəndən sonra bir
müddət özümə gələ bilmədim.
Sabah məni aparıb nə istəsələr
edə bilərdilər. Təzəcə həyata
həvəsim yaranan vaxt ölmək
istəmirdim. Bilirəm bu
alçaqların işini adamı döyüb
döyüb öldürərlər, adını da
qoyarlar ki, yemək yeməyə
gedəndə pilləkəndən yıxılıb.
Çox təəssüf ki, paqonlar nə
dövlətin qanunlarına əməl
edir, nə də ki Allahın. Çox
qorxmuşdum. Azad da məni
sakitləşdirirdi ki, başını qoy
yat, hər şey düzələr. Elə
xəyalımda məni necə
çırpacaqlarını təsəvvür edə-
edə yuxuya getdim.
Gecə saat dörd