ki,
burada hamı sənin dostundur.
Mən sakitcə Azaddan soruşdum:
- Budu A?
O dedi :
- Yox , bu Abbasdır. O ən ilk qoşulanlardandır.
Demək olar ki, bütün təşkilatçılıq işlərinə o
baxır. Elə bu qərargahı da o alıb. Onun çoxlu
əlaqələri var. Bakıda demək olar ki, hər 5 ci
adamı tanıyır. Yaxşı oğlandır. Qoy gəlsin səninlə
tanış eliyərəm.
Azad bu sözləri deyən vaxtda artıq bir qız
mikrofonun qarşısında durmuşdu. Onun üzündə
qəribə sıxıntı vardı. Hər halda bütün həyatını
danışmağa gəlmişdi. Bundan böyük çətinlik
məncə ola bilməzdi. Aynur mikrofonu götürəndə
Abbas əli ilə işarə etdi və kimsə işığı sondürdü.
Pəncərələrin qarşısı qalın pərdə ilə örtüldüyünə
görə otağa zülmət çökdü. Mən heç nə
görmürdüm.Bircə Abbasın səsini eşitdim:
-Hə, Aynur, indi rahat danışa bilərsən.
Sonra Aynurun dərin nəfəsi eşidildi:
- Mənim anam xəstələnmişdi. Atam isə evdə
tapılmırdı. Onun günü gecəsi fahişələrin yanında
keçirdi. Anamın qanında xəstəlik vardı, tez-tez
halı pisləşirdi,qusurdu. Gözlərinin altındakı
qırışlar hər gün artırdı. Mənim 7 yaşım olardı,
məktəbə gedirdim .Dərsdən sonra anama yemək
bişirirdim.Onun yatağını dəyişdirirdim.Həftədə
bir dəfə gələn həkimləri qarşılayırdım. Bakıda
heç kəsimiz yox idi. Atam da anamın xəstəliyilə
maraqlanmırdı. Bəlkə də anamın ölümünü ən çox
elə o arzulayırdı. Anam ölsəydi rahatca avara
həyatını davam etdirərdi. Hərdən içib qapının
ağzında yuxuya gedirdi. Qonşulardan
utandığımdan zəif canımla onu dartıb evə
sürütləyirdim. O da ağzına gələn söyüşləri
söyürdü. Çox heyf ki, ən pis söyüşləri küçədən
əvvəl atamdan eşitmişdim. Bir tərəfdən atamın
söyüşləri bir tərəfdən də anamın qusmaq səsi.
Atamı dəhlizə salan kimi yatağın yanındakı
vedrəni dəyişməyə gedirdim. Dərsdə müəllim
məni danlayırdı, uşaqlar da gülürdü. Bir gün
həkim atama dedi ki, filan filan dərmanları
almalısınız. Hər gün onlardan içsə bir aya
sağalacaq. Əks halda siz onu itirəcəksiniz.
Mənlik burda daha iş qalmayıb. Əgər
dərmanlardan sonra bir daha