QƏRARGAH
Gözlədiyimdən daha böyük idi. 7-8 otaqdan
ibarət ən azı 300 kvadrat metrlik bir yer. Divarlar
müxtəlif filosofların aformizmləri, dünya
statistikasından rəqəmlər, müxtəlif qəzetlərdən
kəsilmiş məqalərlərlə dolu idi. Kənardan çox adi
bir binanın içindəki bu mənzil adamı tamam
başqa bir dünyaya aparırdı. Ev içəridən
qaynayırdı. Bizim kimi cavan oğlanlar, qızlar
mənzilə yığışmışdılar. Xüsusi stereo sistemlə
bütün otaqlarda kalonkalar quraşdırılmışdı. Bu
kalonkalar mərkəzi mikrofona birləşirdi. İçəridə
sakitcə Rock musiqi gedirdi arada bir Raplə əvəz
olunurdu. Evdə 30-40 adam olardı. Çox hissəsi
oğlanlar. Azad hər dəfə məni kimləsə tanış edir
köhnə tanışları ilə zarafatlaşır, türmədən necə
çıxdığımızı danışırdı. Onlar da evin müxtəlif
otaqlarını bizə göstərirdilər - kiçik kitabxana,
kinozal, idman otağı, bir neçə yataq otağı vardı.
Biz otaqlara baxa-baxa dəhlizin sonundakı böyük
zala daxil olduq. Zalda qalın xalçadan başqa heç
bir şey yox idi. Mən Azada baxıb dedim:
- Bəs bu otağın mebelləri hanı?
Azad gülümsədi:
-Bu otağın mebelləri elə bizik.
Yavaş-yavaş hamı zala toplaşırdı. Təxminən
başa düşmüşdüm ki, bu uşaqlar hansısa bir
cəmiyyətin üzvləridir. Bu yeri də yəqin kirayə
götürüb öz təşkilatlarını yaratmaq istəyirlər. Bir
neçə dəqiqəyə demək olar ki, hamı zala gəldi.
Sonra bir sarışın oğlan irəli çıxıb mikrofonu
götürdü:
- xmm.. m... eşidirsiz? Azadla Aslan qayıdıb.
Mən onları qayıdışları münasibəti ilə təbrik
edirəm. Gördüyünüz kimi qərargahı ala bildik. Bu
gündən Bura bizim hamımızın evidir. Bütün
planlarımız burda hazırlanıb o divardakı lövhədə
yazılacaq. Növbətçi və xadimə olmadığına görə
təmizliyə özümüz baxırıq. Hərə öz ətrafını
təmizləsə çirk yer qalmaz. Sıralaımıza təzəcə
qoşulan Aynuru da salamlayıram. Aynur, yəqin
sənə artıq deyiblər ki , təzə gələnlər birinci
qayda olaraq bütün həyatını danışmalıdırlar. Hələ
ki, hamımız cavanıq, ona görə hekayəmiz də çox
uzun deyil. Buyur, danışa bilərsən. Özü də bil