bilmirdim.Bu il universitetdə günorta növbəsində oxuyurdum.Hər gün dərsdən gələndə özümdə bilmədən Cavidgilin evi tərəfdən gəlirdim,evə çatan kimi isə darvazanın aralı qalmışhissəsindən baxıb,evdə işiq yanıb yanmadığını yoxlayırdım.Hərgündə məyus formada ordan evə gəlirdim.Bir gün dərsdən gələndə yenə ayaqlarım məni o evin önünə gətirsə də,
-nə qədər baxmaq olar,onsuzda orda heç kim yaşamır,-düşüncəsi ilə evin önündən ötüb keçmişdim.Cavidgilin evi olan küçəni dönüb bizim küçəyə gedən yolla gedəndə isə kiminsə arxamca gəldiyini hiss etdim.Necə qorxmuşdumsa atama zəng vurub,qabağıma gəlməsini dedim,məni izləyən hər kimdirsə eşitsin deyədə elə ucadan danışırdım ki,guyaki atamın adın eşidən kimi qaçacaqdı.Mən heç vaxt atamdan qarşıma çıxmasını istəməmişdim,hələ məktəb illərində repetitor yanına getdiyim zamanlarda daha gec gələrdim evə,lakin heç vaxt nə atama,nə də qardaşlarıma məni qarşılasınlar deməmişdim.Yolun yarısına kimi gəlmişdim,atamla ratlaşdıq.O mənim qorxduğumu görüb,nə baş verdiyini soruşsa da mən biraz halsız olduğum üçün onu çağırdığımı dedim.Məni bəyənib izləyənlər çox olmuşdu,bunun üstündə heç zaman dayanmazdım,bu günkü hadisənində üstündə durmayıb,evimizə girən kimi unutdum.Şam yeməyimizi yeyəndən sonra anam,
-qızım,şər qaralmamış gəl gedək bu qutuları ataq gələk,-dedi.Anamın şər qaralmamış deməyinə baxmayın siz,şər çoxdan qaralmışdı.Həmin günü atam evimizə yeni televizor almışdı,anamın isə qəribə bir xüsusuiyyəti var idi,evə yeni nə alınsa həmin anda onun qablaşdırmasını atardı.Bəzən atam bunun üstündə ona acıqlanırdı ki,
-bəlkə sonra fikrimi dəyişdim,aparıbqaytarmaq istədim,niyə evə girən kimi hər şeyin qutusunu,etiketini atırsan axı?Anam isə hər dəfə ona söz verirdi ki,gələn dəfə atmayacaq,ancaq bu sözü elə söz olaraq qalırdı.Çox zamanda elə atamın özünə atdırardı qablaşdırmaları,ancaq indi atam yorğun olduğu üçün tez yatdığından mənə demişdi.Üstümüzə qalın bir şeylər geyinib,qablaşdırmanın hərəmiz bir ucundan tutub aparıb atmışdıq.Qayıdanda