a qonşumuz Sona xala ilə rastlaşdıq.Sona xalanı yaxşı tanıyırdım,adamı söhbətə tutanda buraxmaq bilmirdi,ona görədə,-axşamınız xeyir,-deyib,dərslərimi bəhanə edib evə yollandım.Anamın isə Sona xalayla söhbətə başı elə qarışmışdı ki,bəlkədə mənim sözümü heç eşitməmişdi.Burdan bizim evə kimi iki küçə var idi.Birinci küçəni keçib,ikinci küçəyə döndüm.Bu küçə çox qaranlıq idi.Evlərin hasarlarının arasında dar cığırlar var idi.Belə çığırların birinin yanından keçəndə kimsə adını səsləndirdi.
-Hilal....Quruyub qalmışdım,bu Cavid idi. O qaranlıqdan çıxıb mənə yaxınlaşdı,mən uzun müddət ondan xəbər almaq ümidi ilə gözlərkən o ortalıqda yox idi,indi tamamən ondan ümidimi kəsmişkən birdənbirə qaşıma çıxmışdı.Cavid gözlərimə eyni mənalı baxışla baxsa da onun gözlərində kədər var idi.Bu kədəri biz türkiyədə olanda da onun gözlərində görsəmdə,o gözlərdəki işıq məni elə ovsunlamışdı ki,kədər bir o qədər diqqətimi çəkməmişdi.O daha da yaxınıma gəldi, əlini üzümə toxundurub,
-darıxmışam,çox darıxmışam,-dedi.Hələdə inana bilmirdim ki,Cavid qarşımdadır.Onun mənə görə gəlməsi,darıxmışam deyərkən necə səmimi olması mənim neçə ayda yaşadıqlarıma məlhəm olmamışdı.Cavidin əlini itələyib,
-toxunma mənə,haqqın yoxdu mənə toxunmağa,-dedim.
-Hilal mən..O mənə günahkar baxışlarla baxırdı,onun hər baxışında gözlərində yeni bir hiss görürdüm.Dəyişməyən isə mənə qarşı heyran baxışlar idi.
-hə sən yalançısan,mən isə axmaq,çünki sənə inandım.Öz sözlərimdən qəhərlənmiş,ağlamağa başlamışdım.Qaçıb evə getmək istəsəmdə o,qolumdan tutub saxladı.Onu itələyib,getmək,hətta qaçmaq çətin deyildi,ancaq ayaqlarım getmirdi.Cavid titrəyən çənəmdən tutub,başımı özünə tərəf çevirdi.
-bağışla məni.O barmaqları ilə göz yaşlarımı sildikcə mən ağlayırdım.Telefonun zəngini eşidən kimi bir anda ikimizdə bir-birimizdən aralandıq.Zəng vuran atam idi,yuxudan durub bizi evdə görməyəndə narahat olmuşdu.Atama,-indi gəlirəm,-deyib telefonu söndürdüm.Cavid üzümə tərs-tərs baxıb,
-kim idi?,-soruşdu.Ona sagol deyib