ı üçün.Cavid məni universitetə ötürüb,yolda dərslərimin çətinliyi,universitetdə məni narahat edən birinin olub olmadığı,bir problemimin olub olmadığı barədə suallar verdi.Binanın giriş qapısına çatanda Cavid yenə fikirli görünürdü.
-niyə bu qədər fikirlisən?,-sualını verəndə isə o,
-mən bu gün qayıtmalı olacam,-dedi.Mən dodaqlarımı bir-birinə sıxıb,tərs-tərs ona baxırdım.Gəlməyinin sevincini yaşamağa doymamış,o getməkdən danışırdı.Zamanla buna alışmalı olacaqdım,çünki Cavid moskvada yaşayırdı,vaxt tapdıqca bura gələ biləcəkdi.O gələn həftəsonu yenə gələcəyini deyib,sagollaşıb getdi.Bu yaşadığımızın adı nəydi?Bilmirəm,ancaq bütün həftəni onun yolunu gözləməyin özü belə məni xoşbəxt etməyə kifayət idi.Bir neçə gün keçmişdi.Bəzən dünüşürdüm ki,niyə görəsən o mənə zəng vurmur,axı telefon işlətdiyimi ki bilir?Sonra tez özüm-özümə cavab verirdim ki,o mənim nömrəmi bilmir,heç bakıda olanda da soruşmamışdı.Birdəki axı nömrəmi tapmaq elə çətin işdi ki onun üçün?İstəsəydi tapardı,zəngdə vurardı,bəlkə yenə məni aldatdı?Caviddən səs-soraq çıxmayan hər gün beynimi bu fikirlər məşğul edirdi.Yenə özümü danlayır,ona inandığım üçün özümü axmaq hesab edirdim.Bir axşam,həftəsonuna bir gün qalmış mənə xarici nömrədən zəng gəldi.O ana qədər Cavid haqqındakı bütün düşüncələrimi unudub,bəlkə odur ümidi ilə telefona cavab verdim.
-alo...
-Hilal,necəsən?..Onun səsini eşidib,sevinimmi,yoxsa ürəyimdəkiləri bir nəfəsə ona qışqırımmı bilmirdim.Yenədə “o zəng vurdu” təsəllisi hər şeydən,bütün demək istədiklərimdən önə keçmişdi.
-Hilal,ordasan?,-onun səsində narahatlıq hiss etdim bir anlıq.Caviddə ən bəyəndiyim keyfiyyət bütün hisslərini gözlərində və səsində əks olunması idi.
-hə,hə yaxşıyam,sən necəsən?O yaxşı olduğunu bildirim,yenə dərslərimi,universiteti soruşdu.Cürət edib ondan sabah gəlib gəlməyəcəyini soruşa bilmirdim.O da sabah gəlməyəcəyi barədə heç nə demirdi.Sagollaşanda Cavid,
-bazar günü gələcəm,mütləq,o zamana kimi salamat qal,-deyib sagollaşmışdı.Bazar günü Arzunun ad günü