Günlər keçirdi,mənimsə hər keçən gün ümidim dahada azalırdı ki,o yenidən məni tapacaq.Bəzən düşünürdüm ki,hər şey yalan imiş,mən xam xəyallara dalmışam,artıq ayılmaq vatıdır.Özüm-özümə qəbul elətdirmək istəyirdim ki,Cavid səni aldatdı.Lakin sonra onun mənim ardımca ankaraya qədər gəlməyi məndə yenidən umid yaradırdı.Cavidin ankara ilə heç bir bağlantısı yox idi,ora məhz mənim üçün gəlmişdi.Nazlı Əli ilə barışmışdı,onların adına sevinirdimsədə Əlinin ailəsi hələdə onların münasibətini qəbul etmirdi.Əli Nazlıya söz vermişdi ki,universiteti bitirən kimi münasibətlərinə ad qoyacaq.Nazlı ona inanırdı,o hər dəfə məndən Caviddən bir xəbər olub-olmadığınısoruşanda isə içimdə bir şey qırılırdı sanki.Bir dəfə Nalı yenə məndən ondan bir xəbər olub olmadığını soruşdu.
-səndən əlçəkmiyəcəm,bakıda harda olursan ol tapacam deyən insandan iki aydı xəbər yoxdu,-sözləri dedikcə qəhər məni boğurdu,-hər şey yalan imiş,-bayaqdan bəri saxladığım göz yaşlarım axmağa başlamışdı.Nazlı məni nə qədər təsəlli edib,
-səbr et,qismətdirsə siz yenidən görüşəcəksiz,o sənin üçün ankaraya gəlibsə,bakıya niyə gəlməsin axı?,-kimi sözlər desə də mən özümü aldadılmış və tərk edilmiş hiss edirdim.Zaman irəliləyir mən isə yerimdə sayırdım.Oktyabr ayı idi.Cavidi unudub,bütün fikrimi dərslərimə verməyə çalışsamda alınmırdı.Cavid hər an mənimlə idi,saçlarıma güzgü qarşısında baxan zaman isə mənə elə gəlirdi ki o həqiqətən yanımda dayanıb.Cavidin saçlarımı toplayıb : “saçlarını həmişə yığ,onlara kimsə baxanda o adamı öldürmək istəyirəm” sözləri isə qulaqlarımda sırğa olmuşdu.Həmişə saçlarımı açıq qoyub onlarla fəxr edən mən istanbuldan qayıdandan sonra saçlarımı yığırdım.Beynimdə Cavidi xalq duşmanı etmək üçün min cür şeylər fikirləşsəmdə ürəyim başqa sözlər deyirdi.Məndə olan bu dəyişikliyi anamgildə hiss etməyə başlamışdılar,hətta Arzu belə bəzən,
-bibi,sənə nolub,elə hey fikrin uzaqlarda olur?,-soruşurdu.Ailəmə nə qədər də mənə heç nə olmayıb fikrini qəbul etdirməyə çalışsamda olmurdu,özümü ələ ala