Bir vaXtlar, bütün duyğuların
yaşadığı bir ada var idi.
Xoşbəxtlik, Kədər, Qürur, Sevgi və
başqa bütün duyğular. Bir gün,
adanın batmaqda olduğu
duyğulara xəbər verilir. Bu
xəbərdən sonra bütün duyğular
adanı tərk etmək üçün
hazırlaşır. Sevgi adada ən sona
qalan duyğu olur, çünki mümkün
olan ən son ana qədər
gözləmək istəyir. Ada batdığı
zaman Sevgi kömək istəməyə
qərar verir. Zənginlik, çox böyük
bir gəminin içində Sevginin
yanından keçir. Sevgi
— Zənginlik, məni də yanına
alarsanmı? deyə soruşur.
Zənginlik
— Xeyr, olmaz. Gəmimdə çoxlu
qızıl və gümüş var, sənin üçün
yer yoxdur. deyir.
Sevgi, çox gözəl bir yelkənli
gəminin içindəki Paxılı görüb
kömək istəyir.
— Paxıl, nə olar mənə kömək
et !
— Sənə kömək edə bilmərəm,
Sevgi. İslaqsan və yelkənləri
məhv edə bilərsən. deyə cavab
verir.
Kədər yaxınlıqdan keçir və Sevgi
kömək istəyir.
— Kədər, səninlə gəlim ?
– Of, Sevgi o qədər kədərliyəm
ki, tək qalmağa ehtiyacım var.
deyə Kədər dillənir.
Xoşbəxtlik də Sevginin yanından
keçir. O qədər xoşbəxt olur ki,
Sevginin səsini eşitmir.
Sevgi birdən bir səs eşidir.
— Gəl Sevgi! Səni yanımda
apararam. Sevgi o qədər
xoşbəxt olur ki, onu kömək
edənin kimliyini öyrənməyi
unudur. Yeni bir adaya
çatdıqlarında, Sevgi ona kömək
edənə nə qədər borclu
olduğunu anlayır. Digər
duyğulardan soruşur.
— Mənə kömək edən kim idi?
— O, Zaman idi. deyə cavab alır.
– Zamanmı? Niyə mənə kömək
etdi ki?” deyə Sevgi soruşur.
Aldığı cavabsa çox sadə olur.
– Çünki yalnız Zaman Sevginin nə
qədər böyük olduğunu anlaya
bilər….
B