n bitmiwem…men biliremki artiq Cenneti qazanmaq gecdir…niye bele oldugumu bir bilsem…kim oldugumu bir bilsem…guzgure baxanda niye

‘sene nifret edirem!” dediyimi bir bilsem…ahh bir bilsem…bir cixabilsem bu heyat labirintinden…bir bosalda bilsem ureyimi…bir tokebilsem icimi…ehh…bu ahlari da cox cekirem…amma yene de azalmir…bitmir…insanlara deyebilmediklerimi bura kocururem…belke de bir nece bele zametkam kima yazib silecem…belke de hamini tag edecem…hele bilmirem…heleki yaziram…barmaqlar hele ki qacir klaviaturanin ustunde…hec monitora da baxmiram ne yazdigimi da gormurem…sonra baxacam…belke de orfoqrafik sehvler yigini…belke de nebilim menasiz bir sey…amma bu menim ureyimdir…cirpiniz…partlayacaq sanki…ve oz tesellisini bele tapir…ahh nebilim…inamim sapib…subheler ureyimde yuva qurub…sevgi…bu tamam ayri temadir…bu barede hec danismaq istemirem…bitmis bir insanin ne sevgisi olabileree…? Birce herseyi bosverebilsem…heyati…insanlari…sehvleri…ehh birce “he…he…nolsun…” ? deyebilsem…ya da sakitce olumumu gozlesem…ya da isiqli sabaha inansam…nebilim…ozumu qebul eletdirebilsem…ya da  guclu saglam mubarize aparabilsem……ya da Tanriligimi isbat etmeye calissam…ya da eeee eehh deyebilsem….…ya da gulub bosversem…nebilim…ehh hecbirini edebilmirem…bacarmiram…sonurem…soluram…hedirem…ehh…goresen nece nefesim qalib…hamisini birden bitirmekcun ne