edərdi,bəlkə doğurdan istəmədiyi bir işdir,bəlkə valideynləri məcbur edib,-desədə mən,
-onda niyə başından demirdi,niyə bu qədər vaxt məni axmaq yerinə qoyurdu?,-suallarımla onu susdururdum.Bir neçə gün keçmişdi,atam qayıtmışdı,mən bu bir neçə gündə o qədər arıqlamışdım ki,atam mənim bu halımı görəndə anamı danlamağa,
-qızıma yaxşı baxmamısan,bir dəri bir sümük qalıb,-deməyə başlamışdı.Caviddən isə səs yox idi.Ona danışmağa imkan verməməklə səhvmi etdim,yoxsa düzmü bilmirdim,ancaq özümü onun nişanlısının yerində təsəvvür edəndə ,-başqasının bədbəxtliyi üzərinə xoşbəxtlik qura bilməzdim,-təsəllisi ilə özümü ovundururdum.Cavidi isə bağışlayacaq bir səbəb tapa bilmirdim,o elə bir insan idi ki,ona istəmədiyi şeyi heç vaxt etdirmək olmazdı,hər nə qədərdə o "mən istəməmişəm” demiş olsada mən buna inanmırdım,çünki bunun üçün ortada ciddi bir səbəb olmalı idi,lakin o səbəb görünmürdü.Bəlkədə Cavidin bir bəhanəsindən başqa bir şey deyildi bu.Özümü ələ alıb həyatıma qaldığım yerdən davam etməli idim.Yayı çətinliklə yola verib,payızı qarşılamışdım.Cavidi unutmuşdummu,yox,bu unudulacaq sevgi deyildi,heç nəyə baxmayaraq,onu hələdə sevirdim.Dərslər açılmışdı,fikrimi dəsrlərimə verməyə çalışırdım.Bu günlərdə dərdimi yalnız iki insanla bölüşə bilirdim,Nazlı və Südabə.Əli gedəndən iki dəfə Nazlıya pul göndərib,saxlamağını istəmişdi.Onların sevgisinə qibtə edirdim.Bir gün dərsdən çıxanda Ramili gördüm.Atam demişdiki Rauf əmi əlaqələrini işə salıb Ramili dövlət orqanlarınnı birində işə düzəltmişdi.Ramili nə zamansa formada görəcəyim ağlıma gəlməzdi.Forma Ramilə gözəl yaraşırdı.O yaxına gəlib salam verdi.Biz ikimizdə sakit addımlayırdıq.Ramil nərakətli formada məni evə ötürmək istədiyini dedi.Razılaşmışdım,axırınc ı görüşümüzdə onun qəlbini elə qırmışdım ki,bəzən düşünürdüm Ramil daha qarşıma çıxmaz,indi onu daha yaxşı anlayırdım,eyni acını məndə yaşayırdım.Ramil o gün mənə xüsusi bir şey deməsə də o gündən sonra ara-sıra işdən icazə ala bildiyi zamanlar gələrdi.O mənə yaxın biri