soruşardı.Bəzən əsəbiləşib,
-mən onu unutmaq istədikcə sən xatırladırsan,-desəmdə Nazlı əvvəl üzr istər sonra,
-mən inanmıram ki,o səndən belə asanlıqla əlkəcək biridir,-deyib məni daha da özümdən çıxarardı.İstəmirdim nə Nazlı,nə də Südabə onu yadıma salıb,haqqında xoş söz desinlər,bu sözlər məni umidləndirirdi,özümlə bacarmırdım,onu unutmaq çətin idi.Fevral ayının 19-ü iyirmi bir yaşım tamam olurdu,yenə ötən ilə qaytarmışdı məni xatirələr.Universitetdən evə gələndə Ramili görmüşdüm,o əvvəl salam verib,sonra yarı gülüşlü yarı qəzəbli tonda
-özünə nə gəlib ki, sənin ad gününü Cahan xaladan öyrənirəm?,-demişdi.Sonra isə o məni evə kimi ötürmüş,evə çatanda isə mənə aldığı suvener hədiyyəsini təqdim etmişdi.Təqdim edərkən isə,
-çalışdım sənə elə bir şey hədiyyə edim ki,zıbılxanaları bəzəməsin,-demişdi.
-qızılgül olsa idi yenə oranı bəzəyəcəkdi əmin ol,-cavabıma isə o bir anlıq tutulub,sonra kefini pozmadan,
-bu qız dilindən qalmırda,fürsət axtarırmış kimi deyir elə sözünü,-demişdi.Onun yarızarafatla dediyi bu gercəkliyin üstündə isə durmamışdım.Ramillə sağollaşıb evə girəndə anam,mənə bir dəstə qızılgül gəldiyini dedi.Bir anlıq düşündüm ki,yəqin Ramildir,mənə verməyə çəkinib,evə göndərib.Otağıma keçib vazadakı güllərin çoxluğunu görəndə isə bunların Ramildən olmadığına əmin oldum.Mənə gələn güllər adətən büket formasında olardı.Yalnız bir adam mənə büketsiz gül göndərirdi,Cavid.Bir anlıq üzümdə sevinc hissi sərsəm gülüş yaratdı.Gülləri sayıb,yaşım sayda,iyirmi bir dənə olduğunu görəndən sonra əmin oldum ki,bunları o göndərib.Qarışıq hisslər yaşayırdım,sevinimmi,yoxsa əsəbiləşib,gülləri atımmı bilmirdim.Mənim hesabima görə o indi evli biri olmalıdır,necə cürət edib mənə gül göndərə bilərdi axı?Əgər gülləri o göndərmişdisə onda onların aqibəti mənim ona cavabım kimi sayılacaqdı.Cavid çox ağıllı biri idi,o bilirdi ki,mən mən göndərilən gülləri atıram,əgər indi onun göndərdiyi gülü atmasa idim,o bunu müsbət bir hal kimi qiymətləndirəcəkdi.
-bəsdir Hilal,o kifayət