gələrdi.Başa düşürdüm ki,Ramil məni sevir,mən necə Cavid üçün darıxıramsa o da məni görməyəndə darıxırdı,bilmirdim bu nə vaxta kimi belə davam edəcəkdi,onun qəlbini birdə qırmaq istəmirdim,lakin ona qarşıda heç bir hissim yox idi.Günlər beləcə keçirdi,mən Cavidin geri dönməyəcəyi fikri ilə barışmağa çalışırdım.Bu günlərdə isə Ramil demək olar ki,hər gün bizdə idi.Artıq anam da atamda şübhələnməyə başlamışdılar.Anam hərdən mənə eşitdirmək üçün Ramili tərifləyər,
-belə bir kürəkənim olsun istərdim,-deyərdi.Ramil həqiqətən yaxşı biri idi,bəzən düşünürdüm niyə o məni bu qədər sevərkən mən başqasını gözləyirəm.Əgər Cavid bir də heç vaxt həyatıma qayıtmayacaqdısa onda Ramil mənim üçün ən düzgün insan idi.Mən məntiqimlə ürəyimin arasında get-gəl yaşayırdım,ən pisidə o idi ki ürəyimin seçdiyi insana nə əlim çatırdı,nə də o məni tapırdı.Bir gün Ramil dərsdən sonra məni gözləyəcəyini demişdi.Ramili indi tanımamışdım,o məni ilk gördüyü andan bəyənmişdi.Ramil adətən vacib bir söhbəti olanda bunu istər-istəməz qabaqcadan xəbərdarlıq kimi gələcəyini deyirdi.Cavid belə deyildi,o əksinə heç vaxt deməzdi ki,səninlə ciddi söhbətim var.O söhbəti istədiyi istiqamətə dəyişərdi,birdə görürdüm zarafat etdiyimiz,deyib-güldüyümüz   yerdə elə bir ciddi məsələyə çıxmışıq ki,belə məqamlarda adətən,
-heç hənanın yeri idi,bu nə söhbətlərdi edirsən,-deyib Cavidə əsəbiləşərdim.Yenə Caviddən danışıram...Ramil həmin günü çox həyəcanlı görünürdü,universitetin giriş qapısından çıxanda onun məni gözlədiyin görüb Nazlı ilə sağollaşdım.Sağollaşanda Nazlı,
-Hilal,səni anlayıram,omur boyu onu gözləyə bilməzsən,ancaq ikimizdə bilirik ki,sən ondan başqası ilə xoşbəxt ola bilməyəcəksən,-demişdi.Naz  lıya tərəddüdlə baxıb,
-mən çalışacam,əgər Cavid olmayacaqsa məni anlayacaq yeganə insan Ramildir,-demişdim.May ayının ortaları idi,Ramil maşınla gəlmişdi.Mən minmək istəməsəm də o,
-xahiş edirəm,bu söhbət mənim üçün çox vacibdir,-deməsi ilə minmişdim.O məni sakit bir yerdə yerləşən restoranların birinə