q ailəlidir,anamda məni bağışlayıb.Mənə zaman lazım idi,bilirəm haqqım olmadan səni gözlətdim.Məni bağışla.”
Məktubu oxuyandan sonra biləyimdəki yaş damcılarımın islaqlığı nəzərimə çarpdı.Gözüm yenə sətirlər arasındakı "Mən səni seviəm” cümləsini axtarırdı.Südabə qapını açıb məni görəndə yaxına gəlib məni qucaqladı.
-mən yenə eqoistlik etdim,mən onu yox,o məni bağışlamalıdır,-Südabəni qucaqlayıb ağlayırdım.Südabə məni sakitləşdirmək istəsə də mən hönkürürdüm.Biraz sonra artıq sakitləşmişdim.Fikirə getmişdim,Südabə
-indi neyləyəcəksən?,-soruşanda bir anlıq key kimi ona baxdım.
-bilmirəm,kaşki o vaxt ona danışmağa imkan verərdim.Südabə bacı nəvazısı ilə saçlarıma sığal çəkib,
-sizinçün indidə gec deyil,o səni tapacaq-dedi.
-bəs Ramil?Mən onu yarıyolda qoyum?Cavid Günayın ailə qurmağını gözləyib,Ramil isə məni gözləyib.
-ona həqiqəti de,əgər Ramillə ailə qursan bu ikinizində ən böyük səhvi olar.
-mən ona belə davrana bilmərəm,onun qəbini birdə qıra bilmərəm.Südabə daha heç nə deməmişdi.İki gün özümə zaman verib,özümə gəlmişdim.Ramilə zəng vurub onunla danışmaq istədiyimi dedim.Artıq ona deyəcək bir cavabım var