seçər. Biriləri isə gecəni səhərə qədər yatmayıb, baş sındırıb gündəlik marşrutunu seçər ki, necə eləsin – bu bir-iki gündə yolu mərkəzi küçələrdən, parklardan, meydanlardan keçməsin. Övladı yolka deyib kükrəməsin, ətəyindən tutub Şaxta Baba tərəfə sürütləməsin...
Biriləri hər bayram bir ovqata köklənib özü üçün dəli-dəli əyləncələr, yeni-yeni adrenalinlər axtarar... Digərləri isə hər bayram öncəsi “qarderob”dakı bütün kostymların cibini, köhnə “vaza”ların içini, divan - kreslonun altını, dibini axtarar ki, birdən nə vaxtsa unudub qoyduğu pula, qəpiyə rastlar...möcüzə olar...”gün doğar”.
Biriləri DAD ÇIXARAR... Biriləri DAD EYLƏR....
***
Əvvəllər də hər şey və hamı kasıb idi, əslində...Üstəgəl, dəbdəbəsiz. Özü də olmasa, barı görüntüsü. Valideynlərimizin bizə bəh-bəhlə sırıdığı bəsit yolkalardan tutmuş ta getdiyimiz Yeni il şənliklərinə qədər...
Fəqət, zövqverici idi o kasıblıq!
Çünki varlının qarşı tərəf üzərində basqı, göstərgi imkanı yox idi.
Çünki Yeni il... yeni-yeni dərdləri deyil, yeni-yeni ümidləri, arzuları müjdələrdi bizə...
Çünki gül kimi bayram - saxta HƏMRƏYLİYİMİZİN fonunda ucuz və adi görünməzdi.
Çünki nə idiksə, o idik. Bər-bəzəksiz. Pafossuz. Dəm-dəstgahsız!..
Ayrıca, həm də xoşbəxt idik! Yarımçıq bayram sevdamızla. Heç olmazsa adımızla!
Ona görə sınıq-salxaq, altına pambıq tıxanmamış dayanmayan, bayram boyunca ürəyi ən az 3 dəfə gedib aşan yolkamızdan, onun hər il sapı dəyişilən, üstü rənglənən oyuncaqlarından utanmazdıq...
Ona görə su keçirən ayaqqabılarımız, soyuğu iliyə qədər ötürən kürkümüz, küləyi qulaqdan bir baş beyinə yelliyən papağımız doğma idi bizə....
Ona görə təbəssüm vardı üzümüzdə. HEÇ NƏYİN HƏR ŞEYƏ meydan oxuduğu bir təbəssüm!
***
Dükandayam. Artıq 9-cu ilinə qədəm qoyan Fidanıma bu dəfə ən böyük, ən bahalı oyuncağı almağa gəlmişəm. Hətta almışam. Alıb gedirəm...
Qapıda isə tanımadığım bir körpənin avazı yamanca tanış gəlir mənə:
- “Papa”, bax əminin əlindəki “kukla”dan istəyirəm...”
- ...
- “Ay pa,