Okeanın sahilində kişilərinin əksəriyyəti balıqçılıqla məşğul olan kiçik bir qəsəbə varmış.Kişilər günlərlə balıq ovuna cıxar,qadınlar təsərrüfatı idarə edərlərmiş.Bir gün okeanda fırtına qopur,gedən gəmilər geri dönmür.Qadınlar sahilə yığışaraq ərlərini, atalarını, oğullarını gözləyir.Bir neçə gün beləcə davam edir.Fırtına səngisə də okean qonaqlarını geri vermək istəmir.Birdən yaxınlıqdakı evlərin birində yanğın baş verir.Qadını İki uşağını evdə tək qoyub sahildə yol gözləyən bir balıqçının evi uşaqların ehtiyatsızlığı ucbatından yanıb külə dönür.Kənd əhli ancaq körpələri xilas edə bilir.Artlq ümidləri öləziməkdə olan kəndlilər yenidən sahilə üz tutanda gözlərinə inanmırlar:uzaqdan balıqçı gəmisi görünür! Hamı hədsiz sevinclə öz doğmasını qarşılayıb evinə aparır.Koması külə dönən balıqçının xanımı ərinin boyununa sarııb:,,bağışla, evimizi qoruya bilmədim ",- deyə günahkarcasına ağlayır.Əri onun göz yaşlarını silərək təbəssümlə cavab verir:
--Ağlama, əzizim, bizə sahili göstərən məhz o yanğın oldu!