bağlıdır. O,
bizim eradan əvvəl II əsrdə
qədim Misirdə yaşayıb. Su saatı
düzəldilənədək insanların istifadə
etdiyi günəş saatı ilə vaxtı yalnız
gündüzlər ölçmək mümkün
olurdu. Amma su saatı icad
olunandan sonra vaxtı gecələr də
ölmək mümkün olub. Su saatları
ilkin vaxtlarda dibində deşik olan
qabdan ibarət idi. Qaba müəyyən
miqdarda su tökülür, su axıb
qurtardıqda vaxt ötüb keçirdi. Bu
saatların çatışmayan cəhəti
onlarda suyun sürətinin sabit
olmaması səbəbindən vaxtın
qeyri- dəqiq ölçülməsi idi. Belə ki,
qabda suyun həcmi dəyişdikcə
qabın dibindəki təzyiq də
dəyişirdi ki, bu da suyun axın
sürətinə birbaşa təsir edirdi.
Digər tərəfdən deşiyin
çirklənməsi də saatın dəqiqliyini
aşağı salırdı . Sonralar mühəndis
Ktesibios bu problemləri aradan
qaldırmaq üçün yeni
konstruksiya təklif edib. Qabdakı
deşiyin dəqiqliyini artırmaq üçün
o, deşiyi qızıldan və ya xüsusi
daşlardan hazırladı.
Qum saatı
Günəş və su saatlarından sonra
qədim insanlar qum saatlarını
icad ediblər. Ələnmiş narın qumu
ortası boğma şüşə qaba tökür və
sonra qabı tərsinə çevirirdilər.
Ammu bu saatın yanında kimsə
növbə çəkməli idi ki, qum
şüşənin alt hissəsinə tökülüb
qurtaran kimi, yenidən qabı
tərsinə çevirsin. Qum saatı
bərabər sürətli hərəkət prinsipi
əsasında işləyirdi. Tarixi
mənbəələrə görə, 1259-cu ildə
böyük Azərbaycan alimi
Nəsirəddin Tusinin Marağa
rəsədxanasında Ay və Günəş
tutulmasını, gecə-gündüz
bərabərliyi anlarını müşahidə
edən müxtəlif cihazlardan əlavə
Günəş saatı və su saatı olub.

Mexaniki əqrəbli saat
Orta əsrlərdə mexaniki saatların
kəşfi zamanın daha dəqiq
ölçülməsinə imkan yaradıb.
Dünyada ilk sadə mexaniki saat
1335-ci ildə İtaliyanın Milan
şəhərində düzəldilib. Sonralar illər
ötdükcə mexaniki saat daha
təkmilləşdirilib. Müasir mexaniki
saatın ixtiraçısı 1657-ci ildə
kəfkiri idarəedici detal kimi saata
daxil edən X.Hüygensdir. Saatın
sonrakı təkmilləşməsi ingilis
saatsazı U.Klementin, C.Qraqamın,
sonra yenə də