Nələrinsə yoxluğuna öyrəşmək qədər çətin bir işlə qarşı-qarşıya qoyub getdin. İndi harda olduğun ya nələr etdiyin vecimə deyil, amma burda yerini tutmağa çalışan özgələr çoxaldıqca, sənin üçün bir o qədər çox darıxıram. Burda yazdığım şeirləri bir başqası üstünə alır, sən heç oxumazkən. Günahlandırma məni. Mən burda sən haqda narahat olarkən sənin bunu heç hiss etməməyinin verdiyi hissləri sözlərlə ifadə edə bilmirəm. Buralarda hüzur deyə bir şey varıydısa, onu da sən götürüb apardın özünlə. Bu şəhərdə yoxsansa, ətrafda hərkəs ölüymüş kimi gəlir. O şəhər ki, yoxluğunda gəzdiyim küçələrində ayaq izlərini yalnız yağış yuyub aparır hər dəfəsində. Bir ağacdakı hər yarpaq kimsələrə aid kimi, sənə aid olan heç düşməz ordan. Payız olsa belə düşməyəcək, o yer seçiləcək hər payız ağacda qalmış tək yarpaq kimi... Payızları apardın, o qədər gözəl olmur daha buraların payızları.