anaları da iki dəqiqədən bir onlara: “sakit olun” - deyirdi. Ailədə yaşanan bu xoşbəxtlik, mehibanlıq Elmanın ürəyincə idi. O, öz ailəsinə görə fəxr edir və bununla da sevinirdi. Niyə də sevinməsin, məncə onun yerində olan hər bir kəs ən az onun qədər sevinərdi.
- Deyirəm, yaxşı ki, bura gəldik – Elman meşənin sıx ağacları altında süfrə qura-qura sözə başladı – həm havası bizim, torpağı bizim, həm də ağacı bizim.
- Ata biz bu qədər şeyi haçan aldıq, axı hələ təzə bura gəlmişik – balaca oğlunun gülümsəyərək atasının sözünə əlavə etdi və hamı onun sözünə bir ağızdan güldü.
Rahatlanıb, yeyib, içəndən sonra Elman ehmalca ayağa qalxıb meşəni gəzməyə başladı. Nəzərini bütün ağacların, otların üzərində gəzdirir və sanki onların belə azadlığına ürəyində qısqanclıq yaradırdı. Hərdən bir dərindən ah! çəkir, təbiətin belə azadlığında, gözəliyində özünü unudub gedirdi. Ona verilən bu azadlığı təbiətə baxdıqca daha çox qoruyub saxlamağa çalışırdı, çünüki hələ qarşısında çox, lap çox arzular dururdu. Onları həyata keçirmək və o arzuları yaşamaq istəyirdi.
Hərdən daxilindən uşaqları dərindən qoxlamaq, həyat yoldaşını isə bağrına basıb, onu dünyalar qədər sevdiyini söyləmək istəyirdi. Sanki onun qəlbində bir hiss, bir həyacan və bir qorxu var idi. Hərdən də ona elə gəlirdi ki, bütün yaşadıqlarını xəyal kimi görür. Sonda belə qorxunc fikirlərdən ayılaraq füsünkar təbiətin sonsuz azadılığında özünü xoşbəxt göstərdi. Elə xoşbəxt idi də.
- Elman…… - həyat yoldaşı ona sakitcə toxunaraq dilləndi – Elman görürəm buranın təbiəti sənin xoşuna gəldi bəlkə elə burda bir gözəl ev alaq. Həmişə bura gələndə elə o evdə istirahət edərik. Yəni gələcəyimiz üçün, bura o qədər gözəldi ki, adam heç burdan ayrılmaq istəmir.
Elman onun bu təklifinə nəzərə çarpacaq dərəcədə gülümsədi və – fikirləşərəm – dedi. Sonra isə yenə öz azadlığı, arzuları ilə baş-başa qaldı.
Həyat yoldaşının fikrini beynində götür-qoy etdi və öz-özüylə razılaşdı. Daha doğrusu gəldiyi bu razılığa da ürəkdən sevindi.