Öz ailəsini yığıb bu il yay istirahətini hansı ölkədə keçirmək istədiklərini aydınlaşdırırdı. Bir-birindən gözəl o qədər şəhər və ölkə var idi ki, onların arasında çaşıb qalmışdılar. Hər dəqqiqə başı böyük oğlu:
- Ata bəlkə İtaliyaya və ya İngiltərəyə gedək – atasından səs çıxmayanda isə zarafatla – yaxşı onda Alyaskaya gedək – deyir və hamı birlikdə onun bu sözünə qəhqəhə ilə gülürdülər.
Arzularında olan hər nə varsa hamısını yerinə yetirməyi bacarırdı. Çünkü hər şey öz əlində idi. Otağını sarmış sükut isə gözəl şeylər fikirləşməkdə ona kömək edirdi.
Elə söz-söhbətlərdən sonra Elman sevincək şəkildə dilləndi:
- Deməli belə! Tapmışam! Biz bu yayı öz ölkəmizdə, Azərbaycanda keçirəcəyik – bu sözdən sonra hamı onun üzünə təəccüblü şəkildə baxdı. Elman bu təəccüblü baxışlardan özünü itirməyərək sözünə davam etdi – başa düşmədim bunda təəccüblü nə var ki?! Öz ölkəmizin başqa ölkələrdən nəyi əksikdir?! Biz beləyik də özümüzə qiymət vermirik, ancaq özgələrinə elə hörmət, elə dəyər qoyuruq ki… Bax oğlum biz neçə dəfə xarici ölkələrdə olmuşuq? – Elman böyük oğlundan soruşdu. Oğlu qaşlarını çartaraq fikirləşməyə başladı;
- Ata deməli 2 dəfə İngiltərədə, 1 dəfə Fransada və 4 dəfə İtaliyada olmuşuq – böyük hünər etmiş kimi oğlan atsının gözlərinin içinə dik baxdı.
- Bəs Azarbaycanı necə, heç gəzmişikmi? – Elman hamıya sual verdi, ancaq heç kəsdən səs çıxmadı.
Hamı onun doğru dediyini başa düşüdü və onunla razılaşdılar. Bir neçə gün səfərə hazırlıq işləri getdi. (evləri o qədər böyük təsəvür edirdi ki, 5 nəfər ailəni bu evin içində qarışqa kimi görmək olardı). Hamı cəld özünə lazım olan əşyaları götürür və otaqdan çıxanda yenə böyük nəzərlərlə otağa baxır və nəyin yadan çıxıb, çıxmadığına bir də nəzərdən keçirirdilər. Çox hazırlıq işləri gedib qurtardıqdan sonra hamı maşına minib istirahət zonasına yollandılar.
Yol boyu Elman özünü quş kimi azad hiss edir və yaşadığı bu dünyanın ona verdiyi azadlıqdan zövq alırdı. Uşaqlar isə maşının içində müxtəlif oyunlar oynayır və