Həyatı daha yaxından tanımaq üçün dünya ölkələrini gəzməyə çıxan maraqlı bir gənc,
bir ölkədə ayaq saxlayır. Bu ölkənin görkəmli bir alimi olduğu qulaqlarına toxunur.
Eşidər eşitməz həmən alimi ziyarət etməkdə, israrlı olur.
Səyyah ətrafdakılardan sorağlıyaraq alimin yaşadığı evə gəlir.
Sidr ağacından köhnə bir qapısı var idi evin.
Qapını astaca tıkkıldadar. Alim qapını gülər üzlə açıb, səyyahı evə dəvət edər. Bir müddət qulluqdan sonra səyyah marağla evə göz gəzdirər. Divarların kitablarla dolu olduğunu görür. Çox təəccüblənir. Nə qədər düşünsədə bir məna verə bilmir. Alimin evinə diqqətlə göz gəzdirir :
Yerdə bir kilim, divar dibində bir yataq, ortada isə bir masa və kürsüdən başqa heç bir şey yoxdur. Maraqla soruşar:
"..Sizin bunlardan başqa heç bir əşyanız yoxmu ?.."
Alim, əliylə olanları göstərərək cavab verir :
"..Var iştə.."
Cavan səyyah :
"..Nə bilim, kreslolarınız, divanlarınız, bufetləriniz... Bəs onlar harda?.."
Alim bu suala, sualla cavab verər :
"..Bax övladım, sənində çox şeyin yox.
Yalnız, kürəyində daşıdığın kiçik bir çantan var. Yaxşı, sənin əşyaların harda bəs ?.."
Gənc, gözləmədiyi sualı belə cavablandırır :
"..Ama görürsünüz, mən yolçuyam. Bunlar mənə kifayət edər."
Alim təbəssüm edərək əlini gəncin saçlarına məsh edib, axar suyu durdurarcasına səslənir :
"..İştə, məndə yolçuyam.. Axirət yolçusu.."