Qoca çayın kənarında gəzərkən qiymətli bir daş tapmışdı.
Ertəsi gün o, bir səyyahla qarşılaşdı. Səyyah çox ac idi. Qocadan yemək üçün bir şey istədi.
Qoca ona yemək vermək üçün çantasını açanda səyyah qiymətli daşı gördü. Mütləq o daşa sahib olmaq istəyirdi. Qocadan o daşı ona verməyi xahiş etdi. Qoca ona diqqətlə baxdi və heç bir tərəddüdsüz daşı götürüb səyyaha verdi. Nəhayət, bəxti səyyahın üzünə gülmüşdü. Bunları düşünə-düşünə qocadan ayrıldı. Sevincindən qanaqlanıb göylərə belə uça bilərdi..

Qocanın bu hərəkətini unuda bilməyən səyyah uzun müddət bu haqqda düşündü. Bir neçə gün keçməmişdi ki, yenə həmən yerə qayıtdı. Və qocanı taparaq daşı ona qaytardı. Səyyah qocaya: “Mənə verdiyin daşın nə qədər qiymətli olduğunu bilirəm”, - dedi,
- “ancaq səndə bu daşdan daha qiymətli bir şey var..
bu daşı sənin gözündə adiləşdirən şey...
Onu mənə verə bilərsənmi?!..”