əxlaqsız, əyyaş adama oxşamırdı, üzündə mənalı təbəssüm var idi. Padşahın da, elə vəzirin də ona qanı qaynamışdı. Nalbəndi kəfənləyib tabuta qoyduqdan sonra müsəlla daşının üstünə uzatdılar. Namaz vaxtına hələ var idi. Vəzir təlaşla padşaha yaxınlaşdı:
- Padşahım, bəlkə biz səhv edirik? Heç soruşmadıq, bəlkə ailəsi, uşaqları var?
- Düz deyirsən. Sən burada gözlə, mən məhəlləyə baş çəkib gəlirəm.
Padşah soraqlaşıb nalbəndin evini tapdı. Qapını yaşlı qadın açdı, padşahı dinlədi, sonra dilləndi:
- Bilirsən, oğlum, onunla neçə ilin ömür-gün yoldaşı idik, başqa cür adam idi o. Axşamacan atların ayağına nal vurardı, ancaq birinin əlində şərab görsə, əlində-ovcunda nə varsa verib alardı. Sonra gətirib çölə tökərdi, deyərdi başqaları içməsin. Sonra küçə qadınlarının pulunu verər, evə gətirərdi. “Mən sizin pulunuzu verdim, indi də mən deyəni etməlisiniz”, deyərdi. O, çıxıb gedərdi, mən də onlara dinimizdən, əxlaqımızdan danışardım.
- Sən işə bax, ancaq gör camaat nə deyir.
- Kim nə deyir-desin, vecinə də deyildi. O, həmişə qəsəbədən uzaq məscidlərə gedərdi. Gərək elə bir imamın arxasında durasan ki, təkbir gətirəndə Kəbəni görsün, - deyərdi.
- İndi haradadır elə imam?
- Elə buna görə Nişançıya, Sofular məscidinə gedərdi. Bir gün ona dedim gəl sən belə eləmə. Qonşular sənin haqqında pis fikirləşirlər. Axırda elə edəcəksən ki, səni yerdən götürən də olmayacaq. Fikrə getdi, sonra “qoy heç kimə yüküm düşməsin” dedi, həyətdə özünə qəbir qazdı. Mən “iş qəbirlə bitmir, səni kimi yuyacaq, dəfn edəcək” dedim. O isə əvvəlcə gülümsədi, sonra “Allah böyükdür... Bir də, padşahın işi nədir?”