Padşahın işi nədir?

Sultan Murad xan səhər yuxudan çox həyəcanlı qalxdı. Sanki nəisə demək istəyir, ancaq nəsə qarşısını kəsirdi. Baş vəziri onun bu vəziyyətini görüb soruşdu:
- Çox narahat görünürsünüz, nə olub?
- Gecə qəribə bir yuxu gördüm. Hazırlaş, yola çıxırıq.
Sultan və vəziri molla qiyafəsində yola düşdülər, padşah hələ də gördüyü yuxunun təsiri altında idi və görünür gedəcəyi yeri çox yaxşı bilirdi. Uzun yolculuqdan sonra, nəhayət Unqapı ətrafında nəfəslərini dərdilər. Padşah ətrafa diqqətlə baxmağa başladı. Yaxında bir meyit var idi.
- Kimdir bu? – deyə padşah orada yığışan adamlardan soruşdu.
- Əyyaşın, əxlaqsızın biri...
- Hardan bilirsiniz?
- Qırx ildir qonşuyuq.
Bir anlıq ətrafa sakitlik çökdü. Birdən yaşlı bir qocanın səsi eşidildi:
- Əslində, o yaxşı sənətkar idi. Yaxındakı bazarda nalbənd işləyirdi. Ancaq qazandıqlarını içkiyə, eyş-işrətə xərcləyirdi. Hər gün evinə şərab daşıyırdı, qadınlarla əylənirdi...
Qoca susdu. Bir az sonra hamı üz çevirib getmişdi. Təkcə padşahla vəzir qalmışdılar. Vəzir getmək istəyəndə padşah onun yolunu kəsdi.
- Hara? Sən onlara fikir vermə. Onlar üz çevirib gedə bilərlər, ancaq biz gedə bilmərik. Necə də olsa, rəiyyətimizdir. Meyiti ortalıqda qoymaq olmaz.
- Olsun, saraydan bir neçə molla göndərərik, qurtarıb gedər.
- Olmaz. Hələ də gördüyüm yuxunun sirrini aça bilməmişəm. Meyiti yuyaq, kəfənləyək, sonra da namazını qılıb, dəfn edək.
- Padşahım, axı biz bunu necə edə bilərik? Mən bu günə kimi meyit yuyub kəfənləməmişəm.
- Narahat olma. Hər şeyi mənim öhdəmə burax. Ancaq əvvəlcə ölünü yumaq üçün bir məscid tapmalıyıq.
- Burada kiçik bir məscid var, bəlkə ora gedək?
- Olmaz. Sən olsaydın hansı məscidə getmək istəyərdin?
- Nə bilim, yəqin ki Süleymaniyyəyə, ya da Fateh məscidinə...
- Süleymaniyyədə dövlət adamları çoxdu, bizi tanıya bilərlər. Ancaq Fateh məscidini yaxşı fikirləşmisən. Gedək...
Məscidə gəlib meyiti yudular. Sanki meyit birdən-birə gözəlləşdi, alnında nur var idi. Qəribədir ki, üzdən