Qaranlıq yolda irəliləyərkən bir
anlıq duruxdu.Ətrafına
baxmağa başladı mənasızca öz
kölgəsini axtardı,havalanmış
kimi idi,dəfələrlə baxdı ətrafına
amma görə bilmədi
kölgəsini..Sonra anladı bu
qaranlıq yolda onu kölgəsinin
belə yalnız qoyduğunu..Sonra
yavaşca yerə dizlərinin üzərinə
çökdü eynilə yıxılan bir dağ kimi
idi.Yavaş amma gurultulu bir
şəkildə..Titrəyən büzülmüş
əllərinə baxaraq düşündü.”Niyə
yalnız qaldım”-dedi öz-
özünə.Sonra uşaqlığı gəldi
ağlına birdən üzündə bir
gülümsəmə oldu.Çünki heç bir
şeyi tam olaraq
xatırlamırdı.Onun üçün
əhəmiyyətli olan şeyleri
xatırladı top,oyuncaqları
atasını,anasını
xatırladı,düşündü düşündü və
düşündükcə də xoşbəxt oldu.
Sonra bir az daha böyüdü artıq
məktəb dövründə idi üzündəki
gülümsəmə itmədi,amma bir
anlıq çünki ilk dəfə aşiq
olmuşdu çünki ilk dəfə
xəyanətə uğramışdı və çünki ilk
dəfə bu dövrdə qarşı gəlməyə
başlamışdı ailəsinə içi-içənə
sığmırdı
gülürdü,əylənirdi,amma
xoşbəxt idi yenə də yalnız
yaşıyırdı,olduğu kimi...
Daha da böyümüşdü artıq ,artıq
o tələbəydi içində hələ uşaqlıq
duyğuları vardı.Və Bu tələbəlik
bitənə qədər davam
edəcəkdi..Və ilk dəfə burada
aşiq olduğunu anladı ilk dəfə
həqiqətən sevmişdi ilk dəfə bir
ilkin olduğunu anlamışdı.Amma
ilk dəfə də həyatın bu qədər
kədərli olacağına anlayacaqdı
və ömrünün sonuna qədər
sevəcəkdi hər nə olursa olsun.
Artıq qocanın sifətindəki
gülümsəmə itmişdi mənasızca
düşünürdü saniyələr içərisində
doğuldu,böyüdü hətta
universitet bitirdi.Göz açıb
bağlayana qədər 40 yaşına
gəldi.Artıq heç nə keçmişdəki
kimi deyildi ana və atasına
qarşı gəlmirdi artıq anlamışdı
onların dəyərini çünki özü də bir
ata idi artıq evlənmişdi bir də
uşağı vardı.Saçları tökülməyə
başlamışdı.İşləmək artıq onun
həyatında əhəmiyyətli bir şey
idi.Yorulurdu,artıq bədəni
yavaş-yavaş özünü təbiətə
təslim edirdi.
Və həyatı boyunca ilk dəfə bu
qədər ağladı və bu qədər
kədərləndi artıq nə anası
vardınə də atası ikisini də öz
əlləriylə