Axı niyə???
Balaca Ayselin gözləri
anlaşılmaz bir ifadə ilə yanakı
olan qəbirlərə zillənmişdi.
Sanki, o, özünü bu torpağa
borclu hiss edirdi. Hələ 5
yaşında ikən o, bu torpaqda
atasını, 5 il sonra isə anasını
gördü. Hər dəfə bu məzarlığa
gələndə, sanki, o, qəbirlərin
yanında özünün boş yerini
görürdü. Sanki, o, bu torpağa
nə isə borcluydu... Ayselin
həyatda bircə sığınacağı nənəsi
qalmışdı. Nənəsi çox qoca və
gücsüz idi. Qızının vaxtsız
ölümünü hələ də qəbul edə
bilmirdi. Ayselin nənəsindən
başqa heç kimi qalmamışdı.
Onun 11 yaşı hələ tamam
olmamışdı. Amma gözləri
yetkin bir insanın gözləri kimi
baxırdı. Onun həyatda gördüyü
əzablar, sanki, onun gözlərində
əks olunmuşdu. Onun
gözlərində qəmi, kədəri
görməmək mümkün deyildi.
Həyat əvvəlcə əzablı və üzücü
xəstəliklə atasını əlindən aldı, 5
il sonra eyni xəstəlikdən anasını
itirdi. Onun ürəyində dərin bir
qorxu vardı. O, çox az gülüb,
şənlənirdi. Aysel qorxurdu.
Qorxurdu ki, şənlənsə xoşbəxt
olsa valideynlərinin taleyini
yaşayar. ysel və nənəsi birlikdə
evə qayıtdılar. Onlar balaca və
köhnəlmiş bir mənzildə
yaşayırdılar. Mənzil birotaqlı idi
və içindəki bütün mebellər
köhnəlmiş idi. Amma Aysel bu
balaca mənzildə özünü rahat
hiss edirdi. Nənəsi Ayseli çox
istəyirdi. Çünki, o, ona qızından
tək əmanət idi.
Növbəti tənha səhər... Aysel
valideynlərinin yoxluğunu hər
səhər gözünə düşən günəş
şüalarında hiss edirdi. Hər gün
yuxusunda anasını və bəzən də
atasını görürdü. Onlar Ayseli
qucaqlayır, öpür, əlindən
tutaraq gəzdirirdilər. Hər yeni
səhər onu yuxularındakı
xoşbəxtliyindən uzaqlaşdırırdı...
Bu gün onun ad günü idi.
Nənəsi bir-iki dadlı yemək və bir
balaca tort bişirə bilmişdi.
Ayselin artıq 11 yaşı tamam
olur. O, artıq uşaq deyildi. Ona
elə gəlirdi ki ,sanki heç vaxt
uşaq olmamışdı. Onun uşaqlıq
xatirələrindən qalan yalnız
atasının vaxtsız ölümü ilə gələn
problemlər idi. O, çox yoxsul
böyüməyə məhkum idi. Onun
aclıqdan oğurladığı çörəklər,
“dostlar”ın