ona birmənalı
olmayan baxışları. Bəzilərinin
ona yazığı gəlirdi, bəziləri isə
onu özünə yaraşdırmırdı. Aysel
sakitcə yataqdan qalxdı. Nənəsi
onu gülərək və şən sima ilə
qucaqlayıb, ad gününü təbrik
etdi. O, Ayselin yanaqlarından
öpərək “Mənim balaca
quzumun 11 yaşı var. Böyük qız
olub artıq” deyirdi. Ayselin üzü
gülürdü amma gözləri yenə
eyni baxırdı. Bəlkə də o, özünü
gülməyə məcbur edirdi. Nənəsi
Ayselin paltarını çox gözəl
hazırlamışdı. Aysel köhnə
paltarını az qala tanımırdı.
Nənəsi onu geyindirdi və başını
çox gözəl darayıb yığdı.
Nənəsinin bu qayğısı Ayseli
kövrəltdisə də, bir az da
sevindirsə də anasının əlləri
kimi isidə bilmirdi. Nənəsi Ayseli
məktəbə ötürdü. Aysel sinifdə
çox uşaqdan seçilirdi. Onun
boyu yaşıdlarına nisbətən
gödək idi. Özü arıq və ağbənizli
idi. Üzünün rəngi ağappaq idi.
Iri qara gözləri, dolğun
dodaqları , yumru və xırda
burnu üzünün mimikasını
tamamlayırdı. Çox iti baxışları
vardı. Danışarkən həmişə
insanın gözünün içinə baxardı.
Sanki,bununla anlaşılmaz
tərzdə özünə nəyisə sübüt
eləməyə çalışırdı. O həmişə
özünü dostları arasında tək hiss
edərdi. Aysel özlüyündə əmin
idi ki, onu heç kim başa düşmür
və anlamır. O, dostlarından
fərqlənirdi. Həmişə arxa
sıralarda oturardı. Çox danışıb-
dinməzdi. Aysel kiçik addımlarla
məktəb qapısına yaxınlaşdı.
Onun yerişi də fərqli idi. Kiçik
addımlarla ayağını sürütləyərək
yeriyirdi. Sanki, həyatı bir yük
olub onun çiyinlrindən asılmışdı.
Aysel pilləkənləri qalxarkən çox
qəmgin halda nə isə dərin fikrə
getmişdi. O fikirləşirdi ki,
görəsən onu təbrik edən, xoş
söz söyləyən olacaq?.. Axı bu
gün onun ad günü idi... O, bu
fikirlə sinfə daxil oldu.
Ogözlərinə inana bilmirdi.
Gördükləri həqiqət idi? Onun
bütün sinif yoldaşları əllərində
şarlar, hədiyyələr onu qapıda
qarşılamışdılar. O gözlərinə
inanmırdı. Axı bu o qədər böyük
bir şey deyildi. Amma Ayseli
sevincdən uçurda bildi. Ayselin
sinifdəki uşaqlarla demək olar
ki, salam-sağoldan