n başqa
söhbəti olmurdu. Amma inda
onlar... Onlar Ayseli öpür,
qucaqlayır, böyük təlaşla təbrik
edirdilər. Aysel xoşbəxt idi.
Onun gözləri başqa cür baxırdı.
O bilirdi ki, onların çoxusu
prinsipə, özünü göstərməyə,
seçilməyə can atır. Amma... O...
O xoşbəxt idi. Tülkülərin
Cənnətindəki qarğa kimiydi.
Amma niyəsə gözləri gülürdü.
Ayseli gözlərini çox çətinliklə
açdı. Başının üstündə həkimlər
dayanmışdı. Ayseli heç nə başa
düşə bilmirdi. Onun son yadında
qalan bir neçə gün qabaq onun
saçını dartaraq lağ edən
“Zülya”nın indi öpərək təbrik
etməsi idi. Nənəsi qıraqda
oturub boğuq səslə ağlayırdı.
Aysel həkimlərin nənəsinə
“Vəziyyət çox ciddidir. O bu
xəstəliyə uzun müddətdi
tutulub.” deməsini eşitdi.
Yoxsa... Yoxsa qorxduğu
olmuşdu? Axı niyə? Həkimlər
son sözü dedilər. Onun az vaxtı
qalıb... Nənəsi dözməyərək
özünü balaca qızın üstünə
ataraq hönkürməyə başladı.
Aysel yanılmırdı...
Onun beynində qarmaqarışıq
fikirlər fırlanmağa başladı. Allah
ona birazca xoşbəxtliyi beləmi
çox görmüşdü? Ayselin
gözündən yaş axırdı amma
birdən gülməyə başladı. Çox
qəribə səslə və ürəkdən
gülməyə başladı. Nənəsi Ayseli
bağrına basaraq hönkürdü. Bu
qızcığazın günahı nə idi. 5
yaşında ən çox çox ehtiyacı olan
bir vaxtında atasını itirdi – çox
yoxsul vəziyyətdə böyüməyə
vərdiş etdi. 10 yaşında eyni
xəstəlikdən anasını itirdi – o
artıq hər gecə ağlamağa vərdiş
etdi. Indi isə eyni xəstəlikdən
özü ölümə məhkum idi. Axı
niyə? Niyə o? ... Nənəsini
Ayselin yanına gələn
valideynlər güclə otaqdan
çıxartdılar. “Bu qızın nə günahı
var?” nənəsi demək olarar ki,
bu sözləri çığıraraq deyirdi.
Gözləmə otağında yığışanlar
ahıl qadını güclə
sakitləşdirirdilər. O, çığıraraq
demək olar ki, həyata üsyan
edirdi. onun həyatda tək ümidi
Aysel idi. Valideynlərin bəziləri
qırağa çəkilərək müzakirəyə
başladı. Onların biri özünü
nümayişkanə şəkildə özünü irəli
verərək “Gəlin bir miqdar pul
yığıb nənəsinə verək ki, qızın
son günlərini mənalı