keçirtsin
onsuz da qız öləcək”dedi. Onun
bu sözlərini orda olan
adamların çoxu eşitdi. Bəziləri
özünü onun üstünə ataraq
boğmaq istəyirdi. Amma
hamısının səbəbi eyni deyildi.
Bəziləri isə hönkürərək
ağlamaqda özünü güclə
saxlayırdı. Birdən Ayselin
otağından təlaşlı səs eşidildi. Bir
neçə saniyə içində hamı Ayselin
otağında idi. tibb bacısı yalnız
“Q... O... O öldü” deyə bildi. Heç
kim eşitdiklərinə inana
bilmirdi.bu necə ola bilərdi?
Hərənin beynində müxtəlif
suallar təkrarlanırdı. Amma
hamı eyni suala cavab axtarırdı.
Axı niyə? Yaşlı qadın
eşitdiklərinə inana bilmirdi. Bu
necə oldu? Niyə belə tez baş
verdi? Hamı donub qalmışdı.
Heç kim ağzını açıb bircə kəlmə
belə deyə bilmirdi. Sanki,
hamısının vücudu buz
bağlamışdı. Onlar artıq ağlaya
da bilmirdi. Ayselin iri qara
gözlərinə indi soyuq bir
qaranlıq həkk olmuşdu. Həkim
qıza yaxınlaşıb onun gözlərini
yumdu. Bu dəfə Aysel gözünü
anasının qollarında açdı...
Dəfn mərasimində çox adam
vardı... Eşidən bilən hər kəs
Balaca Ayseli son mənzilə yola
salmağa gəlmişdi. Yenə də
buraya toplaşanların gözündəki
sual dolu baxışları “Axı niyə”
deyirdi. Nənənin hönkürtüsü
bütün məzarlıqda əks–səda
yaradırdı. Molla son sözləri dedi
və cənazə valideynlərin
yanında basdırıldı. Aysel bu
torpağa borcunu qaytardı.
Amma Aysel indi xoşbəxtdir.
Aysel indi bu xoşbəxtlikdən
qorxmurdu. Çünki, artıq bu
xoşbəxtliyi heç kim, heç cürə
əlindən ala bilməzdi. Ayselə
həyat heç nə vermədi amma
hər şeyini aldı... Asel indi layiq
olduğu xoşbəxtliyi əldə etmişdi.
O indi atasız illərin acığını ,
anasının istisinə olan həsrətini
doyunca yatırmaq istəyirdi.
Qorxusuz xoşbəxt olmaq
istəyirdi... o buna da layiq
deyildi?.. Axı