"Nə oldusa bu tək gecələrdə oldu.."

Gedirəm…
Bəlkə də qələmə aldığım son sətirlər bunlar. Sən bu an haradasan və kim bilər kiminləsən deyə soruşmadan gedirəm. Soruşmuram və bir daha soruşmayacağam. Səssiz sədasız bir neçə sətir qaralayacağam və gedəcəyəm. Bilirsənmi; getmək sənin qədər gözəlmiş yeni anladım…

Bu anda həmişə hər vaxt, hər damlasına aşiq olduğum yağış yağır. Sənsiz, damlaların şüşəyə vuruşunun belə dadı yox. Tamam etiraf edirəm; sənsiz bu şəhərin belə dadı yox. O boğazın qoxusunu, dalğaların qayaları döyüşünü, soyuğunu, istisini, hər an dəyişən havasını sevmişəm eşqdən idimi ki?

Yağış yağır və mən, sənsiz bu gözəllik mənə haram deyə qışqırıram avazım çıxdığınca. Gecənin ən səssiz və ənn mənə aid olan saatları. Düşünürəm də bu saatlarda nəfəs almağa başlamışdım ilkin. Biz çətini bacarmışdıq səninlə, bir araya gəlməsi bəlkə də qeyri-mümkün şeirləri, mahnıları və hətta susqunluqları görüşdürmüşdük birlikdə. Günəş üstümüzə doğulurdu. Biz quş səslərini keflə dinləyirdik…

Eşqi axtarmırdım ki mən. Sən və mən, biz bir-birimizi axtarmırdıq ki. Amma tapdıq bir-birimizi. Tapdıqdan sonra başladı özümüzü axtarışlarımız. Yox olmağı düşünən mən, sənin üçün minlərlə il yaşamağı gözə götürmüşdüm. Səni qələmin ucunda, səhifələrin ortasında tapmışdım. Amma sən……

Sən həyatın içində idin. Sənə gözəl sözlər söyləmək istədim həmişə. Sözləri bəzəyib bəzəyib təqdim etmək istədim sənə. Amma tək söz çıxdı həmişə dilimdən. "Gəlincik"… Bildiyim ən gözəl şey idi, sənsə həyatda tanışım ən gözəl şey idin…

"Bunları xatirə olsun deyə yaşamadıq." Atəşə də yağışa da, uçmaq istədiyimiz üçün ucduq. Öləcəyimizi bilərək deyil, öləcəyimizi düşünmədən, istədiyimiz üçün ucduq. Mən atəşdim, sənsə dəli bir yağış…

Nəysə bilirəm ki sənin sonun yox amma artıq mən gedirəm. Çünki hər problemin qarşılığı, həyat belə deyərək də verilə bilir. Çünki… Çünki mən aşiqəm hələ.

Gedirəm… Bir qaçış deyil bu, yalanı yaşamaqdansa bizə buraxılan son şansı istifadə edirəm bəlkə də. Kim