İnsanlar çox müxtəlifdi bəziləri bizi başa düşmür bəziləri başa düşmək istəmir amma bizim üçün fərqi yoxdu əsas odur ki, ALLAHA yaxın olaq.
- Belə şey olmaz olmaz ki, biz dəli olmadığımızı sübut eliyək. Öz evimizə qayıdaq ibadətimizi orda edək?
- Sərvan qardaşım evində ibadət etdin sənə dəli dedilər.
Bura göndərdilər və burda da hara gedəcəyimiz bəlli deyil. Aramızdan bir nəfər sənin kimi fikirləşirdi onu apardılar amma heç bilmədik ki, onu axırı nə oldu hara getdi. Hələdə ondan səs soraq yoxdu.
Çalış sakitcə dur özünü ağıllı göstərsən sənə dəli deyib başına oyun açarlar. Keyidici iynələrdən vuraralar. Amma özünə dəli desən səni ağıllanıb bilib sakit buraxarlar
- Yox mən burda qala bilmərəm, mənim sevdiyim var onunla görüşməliyəm.
Bu vaxt otaqdakılardan biri yatağın altında gizlətdiyi telefonu çıxarıb "Buyur zəng elə hal əhvalını soruş, sözünü de ama hələki hem nə eləmə yazıqsan cavansan".
Telefonu götürüb otağın digər küncünə keçdim. Səbinəyə zəng elədim, zəng çatmırdı. Lap narahat olmuşdum. Elə bu vaxt həkimlərdən biri:
- Sərvan Karvan - deyə çağırdı
- Bəli, eşidirəm
- 5 dəqiqə vaxtın var yanına Orxan adlı dostun gəlib
Qaçaraq qapının yanına getdim məni bir otağa apardılar, görüş otağı idi deyəsən... 2-3 dəqiqə sonra Orxan otağa girdi
Gözümün yaşı dayanmırdı, ağlayırdım... Orxanı qucaqlayıb:
- Orxan canım dostum kömək elə mənə, məni burdan çıxart
- Xəbərin var sen nə eləmisən?
- Nə olubki? Demə ki, Səbinəyə nə isə olub. Nə olub Orxan de görək? Qurban olum tez elə de Orxan dəqiqə vaxtımız var
- Səbinə özünü asıb...
Bu sözləri eşidəndə dizlərim boşaldı, gözüm qaraldı, sanki dünya başıma yıxıldı... Dizi üste çöküb:
ALLAHIMM NƏ ETMİŞDİM MƏN. MƏNİM GÜNAHIM NƏ İDİ... Rəbbim axı mən onu sevirdim nəyə görə onu məndən aldın...
Bir müddət sonra 2ci palatada gözümü açanda bayaqki insanları gördüm. Əlimin içində bir kağız var idi. Bu məktub idi...
Məktub
Sərvan məni bağısla mən sənə söz vermişdim amma alınmadı... Məni evdən qoymadılar başımı bağlayım.