atmalıydım.. Yatağımın yanındakı telefonu iradəm xaricində götürərək qapıya doğru yönəldim.. Gedə bilmirdim, hər yer yellənir dayanmırdı.. Mənzil boşluğuna çatdığımda hər kəsdə bir çaxnaşma, ev yoldaşımın gözlərindəki dəhşət, bağrışmalar, uşaqların ağlamaları.. Nərdivanlarda qorxu dolu gözlər, anında kəsilən elektrik, hər yerqapqaranlıq.. Uzun sürən sarsıntı yeni dayanmışdı və prospektə atıldığımda hər kəs orada idi.. Ailəm?? Günəş..?? Günəşi axtarmalıydım, ailəm uzaqda idi, orada hiss etməmişlər belə deyə düşünərək Günəşi axtarmalıyam dedim.. Günəş.. Günəş.. Aç telefonu!! Lənət olsun! Günəş aç telefonu! Sonra lənət ola biləcək şəbəkə problemləri.. Günəşə çatmalıydım, qonşumuz Kamal, avtomobilini istədiyimdə o qorxu-çaxnaşma halında heç düşünmədən "Götür amma açar yuxarıda qaldı" dedi.. İçimdəki o qorxu elə yox olmuşdu ki,hər kəsin uzaq dayandığı mənzil boşluğundan Kamalın evinə çatdım.. Aşağıya atıldığımda hər kəsin üzündə o qapqara qorxunu yenidən gördüm.. Avtomobilə mindim və gedə biləcəyim ən kəsə yollardan sonunda Günəşin olduğu evin küçəsinə çatdım. Küçənin başında bir çaxnaşma.. Avtomobildən endim və kütləni yararaq o küçəyə girdim. Küçənin digər ucuna yaxın, açıq mavi mozaikalarla qablı bir bina idi.. Qaçdım.. Ola bilməzdi, bina yox idi, vardı amma yox idi. .Yedi qatlı bu bina yıxılmış beton dağıntısına dönmüşdü.. Dəli olmaq üzrəydim.. Günəş deyə qışqırırdım.. Heç bir yerdən ONun səsi gəlmirdi.. Ətrafdakı insanların içində onu axtardım.. Yox idi, xeyr o dağıntının altında ola bilməzdi.. Günəşim orada ola bilməzdi..! Çaxnaşma içində qışqırmağa davam etdim. Dağıntı üzərinə doğru çıxaraq əlimə keçən bütün daş parçalarını, kirəmitləri küçəyə doğru atırdım.. Bir polis məmuru yanıma yaxınlaşaraq "Səhərə doğru qurtarma qrupları gələcək, onlar gələnə qədər dağıntının üzərində edəcəyiniz şüursuz hərəkətlər dağıntı altında həyata şansı olanların bu şanslarını azalda bilər.." deyərək qoluma girdi və məni dağıntıdan 10 metr uzaqda bir səki üzərinə oturtdu.. Xeyr