r Günəşə bir şey olmuş ola bilməzdi.. Yaşayacaqdı, o möhtəşəm gözəlliyi ilə qarşıma oturub gülümsəyəcəkdi mənə..
Səhər qurtarma qrupları gəldi, Günəşi qurtaracaqdılar.. Gücümün sonuna qədər qurtarma qruplarına kömək etdim amma olmurdu.. Yeddi qatlı binanın ikinci qatında yaşayırdı Günəş və bina olduğu yerə çökmüşdü.. Qurtarma qrupu adicə sürətiylə çalışırdı. Saatlar irəlilədikcə hər kəs ümidini yavaş yavaş itirirdi. Mən isə ONun məni əsla buraxmayacağını bilirdim. Əllərim beton kütlələrini qaldırmağa çalışmaqdan parçalanmışdı amma yorğunluq heç hiss etmirdim.. Səsimin qısılmış olmasına baxmayaraq bütün gücümlə qışqırmağa çalışırdım.. Və bu səylər içərisində çox uzun saatlar keçdi.. Təhlükəli saatlar gəlmişdi və artıq hər kəs bu saatdan sonra yaşaması möcüzə olacaq şəklində zümzümə edirdi.. Və təxminən 40 saat sonra bir hərəkətlənmə oldu dağıntı ətrafında. Qurtarma qrupları əlləriylə bir-birlərinə işarələr edirlər, mən isə nə olduğunu anlamağa çalışırdım.. Dərhal dağıntının üzərinə getdim.. Orada idi..! Günəşim orada idi..! Yalnız saçı və bir az da kürəyi görünürdü və üzərində keçmişdə mənim olan və bundan bir ay əvvəl o istədiyi üçün ona hədiyyə etdiyim t-shirtüm vardı. Heç səsi çıxmırdı, kimsəyə cavab vermirdi. O sıra bir neçə maşın ilə onu çıxartmaq üçün betonları qaldırdılar, beton dəmirlərini kəsdilər.. Bu iş 1-2 saat davam etdi və sonunda qrupdan bir neçə adam sakin tərəfindən ONU yuxarı doğru çəkib bir xərəyə yatırtdılar. Günəşim deyə qışqıraraq əyildim ONA doğru. Gözləri bağlı idi, heç bir həyat əlaməti göstərmirdi amma hələ o ilk gördüyüm günki parıltısını saçırdı, heç bir yara izi yox idi.. Qrupdan həkim olduğunu söyləyən adam ONA doğru əyildi.. Və qısa bir müddət sonra adamın üzü bir anda dəyişdi.. Xeyr pis bir şey söyləməməli idi.. Xeyr Günəşim ölmüş ola bilməzdi.. Adam titrəyən səsi ilə bir əlini çiyinimə qoyaraq "ONU qurtara bilmədik övladım.." dediyində Günəşə doğru əyilib sıx sarıldım bir əli boyunbağısına birləşmiş cansız bədəninə.. Sonrasını isə