xatırlamır bəlkə də xatırlamaq istəmirdim.."
Keçən 6,5 ilin təcrübəsini ilk dəfə yazıya tökürdü adam və gözyaşlarının islatdığı yanağı parlayırdı florasansa işığında.. Mahnının bu sözləri isə hər şeyi ilə ONU yaşadırdı otağının hər tərəfində.. “Her sabah doğan güneş bir sabah doğmaz oldu..Elleri ellerimden kayıp giden yıldız oldu..” “Giderken bıraktığın bütün renkler siyah oldu..” Və yenidən ONU son gordüğü anı xatırlayırdı ; Günəşin cansız bədəninə sarıldığında, Günəşin bir əli boyunbağısına birləşmiş, digər əli isə sıx cib telefonunu qucaqlamışdı.. Cib telefonunu Günəşin ovucundan çəkib götürdüyündə telefonun ekranındakı, Günəşin o fəlakət gecəsində sevdiyinə cavab olaraq yazdığı amma aydındır ki göndərməyə fürsət tapa bilmədiyi "Bizi ölüm belə ayırmasın.." cümləsinə cavab verərcəsinə "Günəşim, bizi ancaq ölüm ayırar demişdim.. Yanılmışam Günəşim..! Yanılmışam..! hələ də məndəsən Günəşim.." deyə qışqıraraq hıçqırıqlarla ağlayırdı.. 17 Avqust 1999 Saat 03:02dəki böyük zəlzələdə təbiət, bir bədəni digər bədənə bax bu şəkildə