Q qarla dolu səkidə itkin düşməmək üçün ağır ağır gedərkən bir neçə gündür dilinə doladığı Manga&Göksel "Dayansın Zaman" adlı mahnını zümzümə edirdi.. "Hər səhər doğan günəş bir səhər doğulmaz oldu, əlləri əllərimdən itkin gedən ulduz oldu.....
" və təkrar başa dönüb "Her sabah doğan güneş bir sabah doğmaz oldu, elleri ellerimden kayıp giden yıldız oldu.." və təkrar başa, təkrar başa..Metrodan evinə qədər olan o məsafədə həmişə eyni hissəni təkrarladı.. Gözyaşları elə güclü bir şəkildə dünyaya açılma səyi içərisində olsalar da otağına qədər səbr edə bildi.. Otağının işığını yandırmadan kreslosuna oturdu və səssiz hıçqırıqlarla ağladı.. Ən son 1999 yaz mövsümündə bu qədər sıx və güclü idi yanağından süzülən yaşlar. .Bir müddət sonra otağının soyuqluğuyla özünə gəldi, siqaretini yandırdı, kompüterini açdı və yazmağa başladı; "İllərcə həmişə ONU gözlədim, mütləq gələcək idi çünki O da məni gözləyirdi.. Bilirdik bir gün bir şəkildə qarşılaşacaqdıq və ilk qarşılaşdığımızda tapdıq deyəcəkdik.. Bu dərəcə əmindim və illərcə " görəsən O mu? " deyərək başqa əllərdə, başqa gözlərdə, başqa dodaqlarda onu axtardım.. Universitet illərim idi və bir payız günündə O gəldi.. Möhtəşəm gözəlliyiylə, zəkasıyla və adına da çox yaraşan göz oxşayan işıltısıyla "Günəş" bir gün gəldi.. Elə dərin, elə mehriban bir şəkildə gəldi ki və elə işıq saçırdı ki gözləri, keçmişimdəki bütün qaranlıqları da işıqlandırdı.. Artıq səhər doğan axşam batan günəşə ehtiyacım yox deyə düşünməyə başlamışdım.. Günəşim hər şeyə çatacaqdı, məni istilədəcək işıqlandıracaqdı.. Bir-birimizi tanımaq tanıtmaq üçün heç məşğul olmadıq çünki dediyim kimi biz bir-birimizi gözləyirdik, tanıyırdıq.. Və hər şey o qədər gözəl idi ki birlikdəykən, bir az ayrı qalsaq o möhtəşəm dəqiqələri çox darıxırdıq.. Artıq çatmırdı bir neçə saatlıq görüşmələr, bunu anlamışdıq.. Birlikdə yaşlanmalıydıq, buna inanmışdıq.. Günəş və mən.. "Birdə oğulumuz olsun adını Qurtuluş qoyaq" təklifimi elə təbəssümlə qarşılamış və o qədər şirin boyuma