Romandan bir parça..
"Vaxt var idi insanlar bülbülü qəfəsdə saxlayar, ona yem verər, bəsləyərdilər. İndi isə bülbülü qəfəsdən çıxarıb özlərini ora salıblar. Böyük villalar qəfəslərdi içini də bəzəyiblər. Su və yemək verərək özlərini bəsləyirlər. Bülbüldən fərqimiz isə ondadır ki, bülbül azadlıq üçün çırpınardı. Bizim qəfəsimiz isə bizə bəsdi. Təki biri bizi narahat etməsin. Mən qəfəsimdə xoşbəxtəm, nəyimə gərək, kimsə qızına görə bank yaracaq. Ancaq qınamağa gələndə hər kəs öz qəfəsindən dillənir." Hər bir halda o, qız sağlamlığına qovuşdu, ancaq hansı yolla? bir nəfər həbsə girdi. O, gəlib desəydiki mənə köməklik edin qızım xəstədi, qapıdan elə onu qovardılar. Ancaq tapanca görəndə hər kəs canına görə malını verməyə hazır olur. Səssizlik davam edirdi. Sizə bir nağil da danışım. Onsuz da danışdıqlarım sizə nağıl kimi gəlir. Dinozavrla insanlığın oxşar cəhətinin nə olduğunu bilirsiz? Gözlərdə sual, üzlərdə isə qəribə bir görünüş yarandı. İndi biz necə qədimdə dinozavrların mövcudluğuna şübhə ilə yanaşırıqsa, bizim gələcək nəsillər də insanlığın, sevginin bir zamanlar olduğuna şübhə ilə yanaşacaqlar. Onlara bu əfsanə kimi görünəcək. Deyəcəklər inanmayacaqlar. Onların dərdi hansı bir yolla olur olsun pul qazanmaq yaxşı yaşamaq arzusu olacaq. Özlərindən başqa kimsəni düşünməyəcəklər. Və bir qrup insan necə ki, indi yenidən dinozavrı yaratmaq istəyirlər gələcəkdə də sevgi və insanlığın formulunu axtarmağa başlayacaqlar. Tapacaqlarmı? çətin.