Son görüşümüz idi.Amma yenə də sənə demək istədiklərimi deyə bilmədim.Gözlərinə baxdım.O gözlər indi əvvəlki kimi baxmırdı.Solğun idi.Baş ucunda durub əllərini əlimə sıxıb yalnızca gözlərinə baxdım.Nə qədər danışmaq istədimsə,bacarmadım.Amma sən anladın bunu bilirəm.



Hər kəsə qarşı güclü görünməyə çalışdım.Sakitcə otağın bir kənarına çəkilib xısın-xısın ağlamq istədim.Ancaq onu da bacarmadım.Bəlkə də,səninlə düzgün bir münasibət qura bilməmişdik.Bəlkə də,ikimiz də bir-birimizə qarşı olan sevgimizi çatdıra bilməmişdik.Amma biz çox yaxın idik.Bu,danılmaz idi.



Gözlərində görmək istəmədiyim o qəmi gördüm.Həyatdan getmək istəmədiyini gördüm.Amma gec idi.Gözlərini yavaş-yavaş yumduğunda “getmə”- deyə bağırmaq istədim.səni qucaqlayıb “məni tək qoyma”-demək istədim.Amma bacarmadım.Sənin anlayacağını düşündüm.



Gözümdən axmayan yaşlar ürəyimi yandırırdı.Hər kəsin ağlaması məni sıxırdı.Səni belə yola salmaq istəmirdim.Gedəcəyini düşünmək belə istəmirdim.Səni o ağ kəfənə yaraşdırmaq istəmirdim.Hər kəsin mənə yazıq gözlərlə baxmağını istəmirdim….İstəmirdim…İstəmirdim……



Amma gec idi.”Niyə belə tez?Niyə?”sualları ilə üsyan etmirdim.Razılaşırdım Allahın yazisi ilə.Bilirdm ki,bir gün bu dünyaya gələn bir gün beləcə də getməlidir.Amma səni yola salmaq çətin gəlirdi.Qorxduğum o an gəldi.Yumdun gözlərini.Sanki bir çaşqınlıq yarandı qəlbimdə.Həyəcan,qorxu bürüdü məni.Sadəcə başımı sinənə qoydum.Səninlə elə sağollaşa bildim.Amma əllərini heç buraxmadım.Çünki qorxurdum.Əllərini buraxsam,səni məndən alacaqlarında qorxurdum.Çünki məni tərk etdiyinə inanmaq istəmirdim.Amma sən artıq……



Səninlə vidalaşmaq anı gəldi.O qara torpaq səni məndən aldı.Bu ağlaşmalar məni yordu…Səninlə tək qalmaq istəyirəm…Bəlkə,gözlərinə baxaraq deyə bilmədiklərimi indi sənə dedim…Bəlkə,o acı xatirələri indi silə bildim….Amma yenə də susuram…



Sadəcə əllərmin altında sanki sən deyə sığalladığım o torpağı izləyirəm…Gözlərimi sanki indi nəsə möcüzə olacaqmış kimi o