torpağa dikmişəm…Qıraqdan çoxları sanki mənə özümə nəsə edəcəkmişəm kimi baxır…Bizi tək qoymaq istəmirlər…Səni məndən almaq istəyirlər…Düzdür,bilirəm,biz qarşılacağıq..Biz nə zamansa yenə də görüşəcəyik….Və o zaman mən səni həqiqətən sevdiyimi söyləyəcəm….Bu ayrılığa necə dözdüyümü sənə danışacam…Amma sonra yenə “Şükür Qovuşdurana” -deyib sənə sarılacam…Bunları bilirəm….Özümə heç nə etmərəm…Çünki sənin arzularını həyata keçirməmişəm hələ…



Yanına gələrkən sənə layiq biri olaraq gələcəm….Amma indi yox…Vaxt gələcək…Amma indi bizi tək qoysunlar söylə nolar….Mən onlara bunları deyə bilmərəm…Bunları izah edə bilmərəm…Anlamayacaqlar ki…..Sən söylə…Nə olar…Qoy getsinlər….Səninlə vidalaşmağa icazə versinlər mənə…



Saniyələr,dəqiqələr,saatlar neçə keçdi bilmirəm…Və indi səndən bir xeyli uzaqdayam….Gecədir….Sənin səsin gəlmir….Evdəki qəribə bu sükut məni boğur….Qaçmaq istəyirəm.Hər kəsdən ayrılıb qaçmaq…Yanına gəlmək…Bəlkə,səninlə doğru münasibəti indi qurduq…Bilmirəm….Amma buradakıları da anlamıram.Hər kəs öz dərdini,acısını başqa cür yaşayır…Heç kimdən mənim kimi düşünməyi istəyə bilmərəm….Bəlkə də,onların yaşadıqları daha düzdür..Onların hiss etdikləri daha realdır..Bəlkə də,özümü təskinləşdirmək üçün bütün bunları uydurmuşam….içdən-içə səninlə söhbət edərək,bəlkə,özümü aldadıram….Bəlkə,bütün bunlar heç olmayacaq..Nə sən məni,nə mən səni bir daha