insan elə özüməm. Sadəcə xoş görünən bir üzüm olsa da əslində hər kəsdən gizlətdiyim gerçəklərim var mənim. Mən yaxşı görünməyə çalişan bir insanam. Hər kəs kimi yalnız üzdə görünən xoş bir maskam var. O maskanın adı xoş təbəssümdü. Hər kəsin gözündə xoşbəxt görünməyə çalışdığım maskam. Yalnız evə gələndə o maskanı evə keçmədən öncə çıxarıb özlüyümdə gizlədərəm. Çünki evdə yalançı gülüşlə görünmək olmur. Evdə insan təbii, olduğu kimi davranır. Anan, atan, sevdiyin və doğma insanlar yanında olur. Kədərli olanda onlar da kədərli olar, gülərsən onlar da gülər. Həyatın necə rəngli olduğu evə girərkən anlayarsan. Və sonra gecə gələr... Sən düşünərsən, sevgili, dost, hər kəsin səni atıb getdiyini düşünərsən. Axtarışa çıxarsan biri gəlsin dərdini danışasan və hemin insanı taparsan,səmimi söhbət edərsən, hər kəsin sənə etdiyi pisliklərdən danışarsan. Öz-özünə təsəlli verərsən, xoş sözlərə aldanarsan. İnanarsan, günlər keçər darıxarsan nələr danışdığını heç bilmərsən. Və bir gün gələr görərsən ki, o insan da seni unudur, o da gedir. Yenə özünə qapanarsan, ne edim Allahim? deyə düşünərsən. Amma düşüncələrin susar, sən susarsan. ürəyin susar. Hər şey yenə də sükuta qerq olar... Axtarışlar səbəbsizdi, yalvarışlar boşunadı, ümidlər boşdu. Arzular, istəklər boş olar, hər şey boşalar bu həyatda. Sonra yenə dərdləşməyə birini axtararsan. Kimi kimə deyim? Kimə danışım? Birilərinə yazarsan necəsən? - deyə soruşar. Yaxşı olduğunu deyərsən, hər kəsə danışdığın həyatını yenə danışarsan, boş ver deyər, hər şey boşdu deyər, o boşluqlar səni boğar Neçə insanlar gördüm etibarlılıqdan danışıb etibarsızlıqlarını sübut etdilər, neçə insanlar gördüm yaxşı ki, varsan deyib səni yox olanlardan etdi. Allahım, mən nələr gördüm? Allahım, kimə danışım? Allahım, sənə sığınıram amma carəni sənin bəndəndə axtarıram. Allahım, yazsam heç bitməz ki, bu sözlər, yazsam heç boşalmaz ki, ürəyim, yazsam dərdlərim bu yazı ilə bitməz ki... Mən yazmasam əllərim yazar. Amma... amma.. Ammalar heç bitməz, kaşkilər