insan ele özümem. Sadece xoş görünen bir üzüm olsa da eslinde her kesden gizletdiyim gerçeklerim var menim. Men yaxşı görünmeye çalişan bir insanam. Her kes kimi yalnız üzde görünen xoş bir maskam var. O maskanın adı xoş tebessümdü. Her kesin gözünde xoşbext görünmeye çalışdığım maskam. Yalnız eve gelende o maskanı eve keçmeden önce çıxarıb özlüyümde gizlederem. Çünki evde yalançı gülüşle görünmek olmur. Evde insan tebii, olduğu kimi davranır. Anan, atan, sevdiyin ve doğma insanlar yanında olur. Kederli olanda onlar da kederli olar, gülersen onlar da güler. Heyatın nece rengli olduğu eve girerken anlayarsan. Ve sonra gece geler... Sen düşünersen, sevgili, dost, her kesin seni atıb getdiyini düşünersen. Axtarışa çıxarsan biri gelsin derdini danışasan ve hemin insanı taparsan,semimi söhbet edersen, her kesin sene etdiyi pisliklerden danışarsan. Öz-özüne teselli verersen, xoş sözlere aldanarsan. İnanarsan, günler keçer darıxarsan neler danışdığını heç bilmersen. Ve bir gün geler görersen ki, o insan da seni unudur, o da gedir. Yene özüne qapanarsan, ne edim Allahim? deye düşünersen. Amma düşüncelerin susar, sen susarsan. üreyin susar. Her şey yene de sükuta qerq olar... Axtarışlar sebebsizdi, yalvarışlar boşunadı, ümidler boşdu. Arzular, istekler boş olar, her şey boşalar bu heyatda. Sonra yene derdleşmeye birini axtararsan. Kimi kime deyim? Kime danışım? Birilerine yazarsan necesen? - deye soruşar. Yaxşı olduğunu deyersen, her kese danışdığın heyatını yene danışarsan, boş ver deyer, her şey boşdu deyer, o boşluqlar seni boğar Neçe insanlar gördüm etibarlılıqdan danışıb etibarsızlıqlarını sübut etdiler, neçe insanlar gördüm yaxşı ki, varsan deyib seni yox olanlardan etdi. Allahım, men neler gördüm? Allahım, kime danışım? Allahım, sene sığınıram amma careni senin bendende axtarıram. Allahım, yazsam heç bitmez ki, bu sözler, yazsam heç boşalmaz ki, üreyim, yazsam derdlerim bu yazı ile bitmez ki... Men yazmasam ellerim yazar. Amma... amma.. Ammalar heç bitmez, kaşkiler

<< 1 [2] 3 >>