BÖLÜM 11
Yemekden sonra çölə çıxdığımızda üşümemə mane ola bilməmişdim. Gündüzler bəli havalar gözəldi amma gece artıq soyumağa başlamışdı.
Maşına sarı hardasa qaçaraq yaxınlaşaraq Ahməd’in açmasını gözlədim. Ahməd bir əliylə Efe’nin əlini tutarkən diyeriylə açarlığın düyməsinə basaraq qapını açdı. Həmin dəqiqə qapını açıb özümü çöllə müqayisədə biraz daha istiö olan maşının içinə atdım. Ehməd arxa qapını açıb Efe’ni mindirdikdən sonra özüdə yan tərəfə keçərək maşını işə saldı .
Maşında olmağıma baxmayaraq r hələ tam olaraq isinməmişdim və titrəməmə mane ola bilmirdim. Eslində Ehməddən maşının qızdırıcısını yandırmasını istəyə bilərdim ama tərsləməsindən çəkinirdim. Gözəl bir axşamın sonunda yenə o zəhər kimi sözləri eşitmək istəmirdim.
‘’Dəniz yaxşısan?’’
Titrəməmi kontrol etməyə çalışaraq ‘’Yaxşıyam, sadəcə biraz üşüyürəm.’’ dedim və sonrası səssizlik oldu. Ehməd yenə yola fikrini yönəltmiş kimiydi. Xeyr bəs nə gözləyirdim ki mənim üçün maşının qızdırıcısını filan yandımasını mı? Sinirlə dərin bir nəfəs almışdım ki maşının yavaş, yavaş isindiyini fərq etdim.Üzümdə əmələ gələn təbəssümə mane ola bilməmişdim. Bu adam məni həqiqətən hər gün biraz daha təəccübləndirirdi.
‘’Təşəkkür edirəm.’’ Deyə mırıldandım o isə ‘’Etmə, sənin üçün deyil…’’ demişdi ki arxasını söyləməsinə imkan vermeden ‘’Bilirəm, Efe üşüməsin deyə eləmi?’’ dedim və o an Ehməd’in ilk dəfə gülümsəməsini gördüm. Onu tanıdığım gündən bəri ilk dəfə yanımda gülümsəmişdi və mənim adətən nəfəsim kəsilmişdi. Biçimli dodaqları və ağappaq dişləri ilə və o möhtəşəm qəmzəsi ilə bu adam çox yaraşıqlı idi!
-
Özümə əsəbləşməyi artıq buraxmışdım. Dəniz’ə nə qədər pis rəftar etmək istəsəm də ancaq bunu bacarmırdım. Onun canını yandırğımda mənim canım daha çox yanırdı! Bu vəziyyət məni artıqlamasıyla narahat etsə də bir həqiqəti görməyimə səbəb oldu. Mən hələ də onu sevirdim…
Sükanı az qala qıracaqmış kimi sıxdığımı əllərimdə hissettiyim acıyla fərq etmişdim. Özümü çox qarışıqlığın içində tapacağımı ağlıma