Gecə saat 1 idi. İki qadın
qollarından tutduqları 16-17
yaşlı bir cavan oğlanı
xəstəxananın qapısına doğru
gətirirdilər. Onların arxasınca
isə təngnəfəs halda yaşlı bir kişi
gəlirdi. Oğlanın atası olduğu
bəlli idi. “Oğlumu xilas edin”, -
deyə yalvarırdı.
Yorğun halda kresloda
yarıyuxulu vəziyyətdə oturmuş
növbətçi həkim dərhal yerindən
qalxdı. Tibb bacıları gələnləri
qarşılayıb, onları müayinə
otağına dəvət etdi.Yaşlı ata
danışmağa davam edirdi:
- Həkim, oğlum intihar etmək
üçün çoxlu dərman içib. Anası
bundan xəbər tutan kimi çox
gecikdirmədən xəstəxanaya
gətirdik.
- İçdiyi dərmanlar yanınızdadır?
Yaşlı adam cəld əlini cibinə saldı
və bir neçə dərman qutusu
çıxarıb, həkimə uzatdı:
- Bu həbdən 10-15 dənə idi,
bundan təxminən 10 dənə,
bundan isə 3-5 dənə...
Həkim dərman qutularına
diqqətlə baxdıqdan sonra
soruşdu:
- Dərmanları nə vaxt içib?
- İki saat olar.
Həkim bu cavabı aldıqdan sonra
yenidən dərman qutularına
baxmağa başladı. Çox arxayın
bir şəkildə ayaq üstdə çətinliklə
dayanan dəliqanlıya baxdı və
başını buladı. Həkim heç nə
demirdi. Səssizlik nigaran
atanın sualı ilə pozuldu:
- Nə edə bilərik, həkim?
Həkim isə soyuqqanlı bir
şəkildə:
- Hmm. Heyif, çox heyif. Artıq
gecdir. Bizim əlimizdən gələn
bir şey yoxdur.
Həkimin ağzından çıxan bu
sözlər, sanki, bir güllə kimi
xəstəyə və xəstənin yaxınlarına
dəydi. Həkimin son sözlərini
xəstə özü də eşitmişdi. Bir anlıq
ölümü hiss etdi sanki. Gücünü
toplayıb həkimin üzünə baxdı.
Həkimin sifətindəki ciddiliyi
gördü və vəziyyətin ciddi
olduğunu anladı. Bütün
ağırlığını buraxdı və aşağı
çökdü. Bayaqdan onu Güclə
saxlayan iki qadın da
müvazinətlərini itirdilər və
hərəsi bir yana oturdu. Ancaq
xəstənin yaxınları ümidlərini
hələ tam itirməmişdilər:
- Həkim, yəni heç ümid yoxdur?
Bəlkə, nəsə edəsiniz.
- Artıq çox gecdir. Belə
vəziyyətlərdə biz heç nə edə
bilmirik. Nəsə etsək də, faydası
olmayacaq. Hər halda xəstənin
bir saat vaxtı qalıb. Ancaq yenə
də