xəstəni nəzarət altında
saxlayacağıq.
Həkimin birsaatlıq diaqnozu
hamımızı şoka salmışdı.
Xəstənin gözlərinin içinə
baxdım. Ölüm qorxusu iliklərinə
qədər işləmişdi.Ölümə bu qədər
yaxınlaşmaq, çox ağır bir
vəziyyət idi. Onun yerində
olmaq, əlbəttə ki, çətindi.
Görəsən o, hansı hissləri
keçirirdi? Əslində, hər birimiz
ölümün birsaatlıq məsafəsinə
gələcəyik. Ancaq o məsafənin
nə zaman bizə yaxınlaşacağını
bilmədiyimiz üçün biz narahat
deyilik.
Bu cavan oğlanın durumu isə
fərqli idi. O, bir saat sonra
öləcəyini bilir. Bəlkə də, həmin
vəziyyətdə o, dostlarını,
yaxınlarını, doğmalarını
düşünürdü. Bəlkə də, ölümdən
sonrakı həyatı, qəbri, yəni bir
saat sonra baş verəcəkləri
gözlərinin önünə gətirirdi...
Digər tərəfdən, həyat davam
edirdi. Palatalarda yatan
xəstələrin yaxınları
həkimlərdən nəsə soruşur, bu
arada xəstəxanaya yeni
xəstələr daxil olur, kimlərsə
xəstəxanadan evinə buraxılır.
Yəni həyat ölümlə iç-içə idi...
Xəstənin yaxınları ağlamaqda
davam edirdilər. Yalvara-
yalvara həkimdən ümidverici
bir söz deməsini xahiş edirdilər.
Ancaq həkim başını bulayırdı.
Bu vaxt onlara başqa bir həkim
yaxınlaşdı və göz işarəsi ilə nə
baş verdiyini soruşdu. Birinci
həkim:
- İntihara cəhd edib.
Xəstəxanaya isə gec çatdırılıb.
Vəziyyəti ağırdır, dedi.
Həkimin ağzından çıxan sözlərə
ən çox xəstənin özü qulaq
asırdı. Görünən o idi ki, ölüm ilə
üzləşmək onu bərk
qorxutmuşdu. Titrək bir səslə
həkimə tərəf doğruldu:
- Həkim, ölmək istəmirəm,
yaşamaq istəyirəm. Məni xilas
edin, yalvarıram.
Həkim isə, sanki, onu eşitmirdi,
bəlkə də eşitmək belə istəmirdi.
Həkim oradan uzaqlaşdı.
- Həkim, xəstəyə bir tərəfdən
sistem qoşub, digər tərəfdən
də, sidikqovucularla onun
qanını təmizliyə bilməzdik? –
dedilər.
Həkim dayandı:
Qardaşım, görmürsənmi xəstə
ölmək istəyir? Yaşlı insanlar
belə, bir az daha uzun yaşamaq
istəyərkən, bu gənc oğlan
ölümü dadmaq üçün intihara
cəhd edib. Madam ölmək
istəyir, biz niyə onu xilas edək
ki?! İmkan