l edir,
bayram tədbirlərini onunla
əlaqaləndirib, onun iştirakı ilə
həyata keçirirdilər. Əbəs yerə
deyildir ki, Yaxın Şərqdə rəsmi
jülus mərəsimləri, bir adət-ən'ənə
olaraq Novruz gününə qədər
"yubadılır" və mübarək bayram
günü ijra olunurdu.
Uzaq keçmişdə taxt - tac sahibi
bayram günü adət üzrə adi
günlər geydiyi qırmızı libasın
müqabilində bərli-bəzəkli rəngli
rəsmi paltar geyir, başına
"novruzi" deyilən ağ rəngli xüsusi
bir papaq qoyurdu. Bundan
əlavə , adət-ən'ənəyə görə,
bayram gününün səhəri
hökmdarın önünə gümüş bir
kürsüdə yeddi ağ kasa və təzəçə
kəsilmiş yeddi ağ sikkə
düzürdülər. Ardınja ona yenə
gümüş sinidə ağ şəkər və kəsilib
təmizlənmiş hind qozu gətirilirdi.
Bir sözlə, dövlət başçısı bayram
gününü içində xurma üzən təzə
sağılmış südü içməklə başlar və
hind qozunun "südü"ndə
isladılmış xırda xurmalar
daddıqdan sonra bunlardan
əzizlərinə də yedirdirdi.
Bəlli.olur ki, bir vaxtlar Novruzun
ilk günü və bir neçə gün sonra
bir ağ şahin quşunu açıq səmaya
buraxırdılar. Gördüyümüz kimi,
bayramda saf ağ-bəyaz rəngin
xüsusi əhəmiyyət kəsb etməsi,
başqa sözlə, dövlət başçısının,
sonralar isa bütün bayram
iştirakçılarının Novruz günü ağ
paltar, ağ papaq geyib, şəkər,
pendir, süd və s. ağ şey yeyib
içməsi və ağ bir quşun səmaya
buraxılması mutaxəssislərin
fikrinjə , bilavasitə saf ağ işığın və
pak ağ rəngin sehri ilə bağlıdır.
Ağ rəng hər zamən qalib işığın,
muzəffər Səma Odunun timsalı,
xoşbəxtlik, paklıq rəmzi tək
tanınmış və Novruz günu
insanların ağ rənglə sıx tamasda
olması, sən demə ulu Günəşin saf
ağ işığını əyani və jismani şəkildə
"mənimsəmək", onun ilahi
qüvvəsinə qovuşmaq və bununla
sağlamlıqlarını təmin etmək
məqsədi güdülürdü. Təsadüfi
deyildir ki, sonrakı il inamına
görə, kim Novruzun ilk günü
subh çağı ağzını açıb bir kəlmə
belə demədən şəkər dadarsa, o
üzə gələn ildə bütün azar-
bezardan xilas olur.
Bunlarla yanaşı, bayram səhəri
yenə gümüş bir sinidə yeddi
«hübubat» — buğda, arpa,