idi o qız kimi deyildi. Dəlisov hərəkətləri yoxdur ve her zaman özü kimi idi. Üstelik de özüylə barışıq bir qızdı.Indi yanımda bu maşındakı qadın ne qədər yad gelirdi mənə. Sanki saatlarla nərd oynadığım, birlikdə yemek yediyimiz, sohbetler etdiyimiz, sirlərimizi bölüşdüyümüz… Bu həmin qadın idimi? Yanında heç utanmadan ağlaya bildiyim, bu qadın idi?
‘’Axır ki Denizle evlenmişsən .’’
Sesinde xoşbəxt bir ahəng vardı.
‘’Hə.’’
‘’Xoşbəxtsən bəs ?’’ "Hesab etmirəm.’’
"Niyə?’’
Ona olub keçən her şeyi anladmışdım. Kifayət qədər sakit bir şekilde meni dinlemişdi. Düzdü Deniz’in körpəsini itirdiyini söyleyince gerçekten üzülmüşdü.
‘’ Bəs indi yaxşıdı?’’
‘’ələ almağa çalışır.’’
‘’Ehmed bax ikinci bir şans daha verildi sizin üçün bu sefer ədən vermə bunu ve axmaqcasına inatlaşma !’’
‘’İnad deyildi Yasemin.’’
‘’Bilirəm inad deyildi amma sen o qadını sevirsən, bax neçə il keçdi evlendin, uşağın belə oldu amma nəticə? Hələ də ürəyin o qadın üçün döyünür senin. Bax hətta məndə eşidirəm Deniz, Deniz deyə çırpındığını.’’
Üzümde yaranan gülümsemeye mane ola bilməmişdim. Ancaq indi əmindim bu menim dostum olan Yasemin idi, sadece biraz xarici görünüşü deyişmişdi ve gerçekden de çox gözel bir qadın olmuşdu.
‘’Çox gözel olmusan?’’ "Eləmi düşünürsən? " ‘’Deməli belə, sen neylədin? Bu qaçaq kimi aradan çıxdıqdan sonra sənlə əlaqə yaratmaq üçün hər yolu sınadım amma mümkün olmadı!’’
Sesim biraz gileyli çıxmışdı amma haqqlıydım. İnsan bu həyatda nadir hallarda əsl dostlarını tapardı menim üçündə Yasemin gerçek bir dostdu ve mən onu itirməmək üçün nə lazım idisə etmişdim lakin o bir məsələ üzünden mənə göre mənasız gələn bir hadisə üzünden çıxıb getmişdi.
‘’Elə eyni, çalışdım durdum. Esas olaraq da niyə getdiyimi bilirsen.’’
‘’Ah, Yasemin!’’
Uzun bir müddet maşında sessizlik çökmüşdü. Onun qaldığı yere geldiyimizde maşını dayandıraraq üzümü ona doğru çevirdim.
‘’Teşekkür edirem.’’ Deye mızıldandı.
‘’Buyuruz .’’
Cibimden nömrəmin yazılı olduğu bir kartvizit çıxararaq